Syberiada Adventure

Wielkiej gry ciąg dalszy

2012-03-02T10:27:00.000+01:00

Od ostatniego posta minęło dużo czasu, a jeszcze więcej się wydarzyło.
Kłopoty zaczęły się gdzieś pod koniec stycznia, kiedy to człowiek, który miał jechać jako pomocnik na Finnmarkslopet poinformował nas, że jednak nie pojedzie. Rozpoczęliśmy intensywne poszukiwania zastępcy. Bezowocnie. Nie mamy wśród znajomych ludzi mówiących po angielsku i potrafiących jeździć samochodem w lapońskich warunkach. To znaczy mamy jednego takiego, ale on również poszukiwał pilnie pomocnika na wyjazd do Laponii z klientami. I też nie znalazł.
Ogólnie rzecz biorąc przygotowania do Finnmarka upłynęły pod znakiem niezawodnych psów, ogromnego zaangażowania w trening całego naszego zespołu i kompletnie zawodzących ludzi dookoła.
Zaczęło się od firmy, która miała nas sponsorować. Przygotować mieli szelki, kurtki i buty dla psów. Zapowiadało się ciekawie, zwłaszcza, że ich wyroby są bardzo zawodowo uszyte. Niestety problemem był kontakt z firmą. Nigdy nie wiedzieliśmy, czy kurtki i buty się szyją czy nie. Przyszedł moment, że znaleźliśmy już innego dostawcę, to wtedy nagle okazało się, że buty jednak będą, a brak kontaktu przez dwa tygodnie spowodowany był - 'zapomniałam wysłać maila". Zdarza się. Kiedy jednak musieliśmy załatwić elastycznego rzepa do butów, i kiedy do dzisiaj nie otrzymaliśmy informacji, czy ów rzep wysłany do firmy miesiąc temu w ogóle tam dotarł, postanowiliśmy zakończyć tę żenującą sytuację. Zostaliśmy bez butów, bez kurtek i bez zaufania do kogokolwiek z polskiej branży sprzętu zaprzęgowego.

Kolejny zawód to pomocnik. Na taki wyścig nie można jechać bez niego. Ktoś musi jechać samochodem od checkpointu do checkpointu samochodem, aby w razie czego miał kto zająć się kontuzjowanym, czy chorym psem.
Kiedy od kilku miesięcy przygotowujemy się do wyjazdu i umawiamy z konkretnym człowiekiem to bardzo trudno jest potem znaleźć kogoś innego. No cóż stało się, człowiek miał swoje bardzo ważne powody. takie jest życie. Nam to jednak zadania nie ułatwiło.

Największym jednak problemem okazały się konie. To one ostatecznie pogrzebały wszelkie wyścigowe plany na ten sezon.
Otóż jak wiecie, zajmujemy się dziewiątką koni. Nie są one nasze, zajmujemy się nimi. Ich właściciel natomiast nie miał pojęcia, że klacze są w ciąży. Ma w tym towarzystwie jednego, młodego ogiera. 30 stycznia urodził się Felek. 28 lutego na świat przyszła Dumka. W najbliższych dniach oczekujemy porodu u Schiery. Potem będzie Weronka i Bryza. Jak dotąd porody przebiegają bezproblemowo, jednak musimy być czujni.
Maluchy są zdrowe, rosną w oczach.
Cała ta sytuacja początkowo doprowadzała nas do szału. Biorąc konie pod opiekę nie wiedzieliśmy co nas czeka. Pierwszy poród nas co prawda nie zaskoczył, bo Daria od jakiegoś czasu twierdziła, że Feta jest źrebna. U klaczy brzuchy rosną intensywnie tak plus minus na miesiąc przed rozwiązanie, a ciąża trwa 11 miesięcy. Jednak nie umawialiśmy się z właścicielem na takie historie!
I tak już w trakcie szukania kogoś do opieki nad zwierzakami na czas naszego wyjazdu do Laponii, okazało się, że Daria będzie musiała zostać z końmi i nici ze wspólnego wyjazdu.
Teraz jednak kiedy rodzą się źrebaki także wyścig stał się nierealny.
Jedna osoba nie może zostać sama z całą tą sytuacją. Musimy przez to przejść razem.

Z drugiej jednak strony, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Możliwość brania udziału w przychodzeniu na świat nowych koni jest niesamowita. Oglądać jak się rodzą, jak stają na nogach, jak zaczynają biegać, jak rosną, to coś nieprawdopodobnego. To bezcenne doświadczenie!
Być może nigdy w życiu już czegoś takiego nie przeżyjemy, więc w ten sposób osładzamy sobie gorycz rezygnacji z wyścigu.
Zresztą Femund, czy Finnmark odbywa się już od 30 lat i jeszcze długo odbywać się będzie. Przychodzące na świat źrebaki to coś co w naszym życiu wydarza się po raz pierwszy i kto wie, czy kiedykolwiek jeszcze będzie nam dane w takim wydarzeniu uczestniczyć! Nie ma więc czego żałować!

Wielka gra

2012-01-21T22:14:00.000+01:00

Wkroczyliśmy właśnie w trzynasty rok pracy z naszymi zaprzęgowcami. Strasznie szybko to zleciało. Wiele rzeczy w naszym życiu się zmieniło, ale jedno pozostało niezmienne - uparte podążanie za obranym celem.
Kilka lat temu postanowiliśmy zająć się najdłuższymi na świecie wyścigami psich zaprzęgów. Finnmarkslopet, Iditarod, Yukon Quest, Femundlopet to nazwy budzące wyobraźnię, cele całkiem realne, choć nie zawsze tak było.
Nie zdając sobie wtedy tak do końca jeszcze z tego sprawy, rozpoczęliśmy wielką grę z życiem. Nie jest przecież łatwe forsowanie swoich projektów, zwłaszcza tych tak nietypowych. To nas jednak nie zrażało nigdy, wręcz przeciwnie zresztą. Wiele przeżyliśmy porażek, zwątpień, wiele było przy tym emocji i mocnych słów. Widać tak musiało być. Motywowała nas bardzo wysoko ustawiona poprzeczka i świadomość ogromu satysfakcji jaka czeka na końcu tej drogi, a której już trochę zaznaliśmy po udanej wyprawie. Wiemy zresztą doskonale, że tylko realizacja wielkich celów przynosi wielką satysfakcję!

Po wyprawie nadszedł trudny sezon, kiedy to nie udało nam się pojechać ani na wyścigi, ani na żadną wyprawę. Teraz jednak wszystko się odmieniło. Wzmocniliśmy się nowymi, genialnymi psami, wykonaliśmy ogromną pracę z nimi na treningach, a za trochę ponad miesiąc jedziemy do Norwegii, żeby wreszcie stanąć na starcie w naszym wymarzonym Finnmarkslopet.
Trwa wciąż ta nasza wielka gra z losem i oby trwała jak najdłużej.

Happy huskies

2012-01-11T10:53:00.001+01:00

Przygotowania do Finnmarksløpet 2012/Still in training for Finnmarksløpet 2012

2012-01-06T08:06:00.016+01:00

Śnieg, deszcz i wiatr, ale Syberiada Adventure Team się nie poddaje i pomimo kiepskich warunków trenuje do wyścigu Finnmarksløpet 2012.

Snow, rain and wind, but Syberiada Adventure Team is not giving up and still in training for Finnmarksløpet 2012.

Radosnych Świąt! / Merry Christmas!

2011-12-24T16:02:00.000+01:00

Merry Christmas, smile at face, many sunny days and everything the best!

Śliwiczki, 21.12.2011

2011-12-21T22:14:00.002+01:00

Nasze życie w Śliwiczkach jest całkowicie podporządkowane zwierzakom: karmienie psów i koni, treningi, masaże, mielenie mięsa, drobne naprawy sprzętu oraz sprzątanie kojców i wybiegu, no i oczywiście wycieczki psimi zaprzęgami z naszymi klientami. Naprawdę jest co robić :) Ale my to kochamy!
Teraz mamy trochę spokojniejszy tydzień, który pozwoli nam złapać odrobinę oddechu przed czekającymi nas wyzwaniami i nawet znajdzie się chwila na poczytanie książki :)

Ogarek

Zaciekawiona Sara

Kolejny dzień w biurze :)

Ups, chyba mi się trochę przytyło na zimę :)

Alaskany w akcji

Fruwajacy Dante

Koniki zarośnięte jak mamuty

Najwięksi kumple Sarm vel Kopytko & Ogar

Brok

Bryza, szefowa stadka koni i mama Broka

Dega, największa i najbardziej kontaktowa z całego stada

Feta

Dylematy Syberiady

2011-12-08T07:11:00.001+01:00

Zawsze mieliśmy problemy z realizacją naszych wypraw, czy startów w norweskich wyścigach, spowodowane brakami finansowymi. Po raz pierwszy mamy zupełnie inny kłopot.
Jeden z naszych zaprzęgów miał wystartować w wyścigu Femundlopet, ale znowu tak się nie stanie. Tym razem na przeszkodzie stanął nadmiar pracy w naszej firmie.
Organizujemy przecież wycieczki i wyprawy psimi zaprzęgami. Próbujemy z tej działalności utrzymać kenel i siebie. Strasznie ciężko, jak dotąd, nam to wychodziło. Ciągle musieliśmy pracować gdzieś jeszcze, bo pieniędzy z psiej działalności było niewiele.
Od kiedy mieszkamy w Śliwiczkach ta sytuacja zmieniła się diametralnie. Otóż wreszcie nasze wycieczki sprzedają się i to w ilościach, o jakich jeszcze niedawno mogliśmy jedynie pomarzyć.
Pojawił się jednak problem ze startem w wyścigach. Najwięcej pracy będziemy mieli w styczniu i lutym, czyli wtedy kiedy trzeba jechać do Norwegii!
Mieliśmy spory dylemat co zrobić z tym faktem. W końcu to pierwsza zima, kiedy możemy pracować tylko z psami i z tego się utrzymać
Podęliśmy decyzję o odpuszczeniu Femunda.

Ten sezon miał przynieść Krzysztofowi szansę zdobycia kwalifikacji do Finnmarkslopet 1000. Zawsze podkreślaliśmy, że tysiąc kilometrowy dystans na Finnmarku jest naszym głównym celem. Żeby zdobyć kwalifikację do startu w nim musimy wcześniej ukończyć Femunda 400 albo Finnmarka 500. Dlatego tak naprawdę wszystko jedno, który to będzie wyścig w tym sezonie. Najważniejsze, żeby Krzysztof miał szansę za rok stanąć na starcie Finnmarkslopet 1000.

Marzec to już zdecydowanie luźniejszy okres w naszej pracy, więc ... krótko mówiąc rozpoczęliśmy już procedurę zgłaszania się do wyścigu.

Nakręcamy sprężynę !

2011-11-14T09:11:00.001+01:00

Ósemka alaskanów pracuje jak szalona. Trening, przerwa, drugi trening, albo jeden długi. Dobiliśmy w sobotę do ponad pięćdziesięciu kilometrów w jednym ciągu. Teraz już nie schodzimy poniżej 30 km na jednym treningu.
Forma na ten moment jest fantastyczna, ale do pełni szczęścia jeszcze sporo brakuje, ale tak właśnie ma być na tym etapie.

Teraz trening jest też ciągłym testem. Sprawdzamy co dzieje się po trzech, czterech dziesiątkach kilometrów. Jak psy jedzą, jak piją i jaką mają kupę. Na tej podstawie oceniamy ich kondycję i odpowiednio dozujemy trening.

Ciepły wrzesień i takoż sama duża część października spowodowały, że na początku sezonu nie mogliśmy wybiegać takiej ilości kilometrów o jaką nam chodziło. Teraz jest natomiast znakomicie i nadrabiamy zaległości. Dzisiaj przekroczymy pierwszą pięćsetkę i pójdziemy dalej. W trakcie ostatnich pięciu dni przejechaliśmy 150 km, a to dopiero początek !
Do wyścigu musimy zrobić 2500 km. Brakuje jeszcze 2000, a na całą robotę mamy w zasadzie resztę listopada, grudzień i niewielką część stycznia.
Na szczęście psy są w dobrym zdrowiu, wesołe i pełne entuzjazmu. Masujemy ich mięśnie po każdym biegu, dużo z nimi rozmawiamy i generalnie spędzamy razem masę czasu. Także ich dieta staje się stopniowo co raz bogatsza i bardziej urozmaicona.

Budujemy niezwykłą więź z alaskanami, która potem spowoduje, że kiedy będzie piekielnie ciężko na trasie, to wspólnie damy radę to przetrwać i nie pękniemy. W ten sposób "nakręcamy sprężynę" mentalną i fizyczną.
Długie wyścigi, takie jak Femund, zmuszają do maksymalnych wysiłków, zarówno fizycznych jak i umysłowych. Jesteśmy sami z psami na trasie, musimy wciąż podejmować decyzje, dbać o psy i jak najszybciej poruszać się do przodu.
W tym momencie robimy wszystko, aby właśnie tak mogło się stać !

Syberiada jedzie na Femundlopet 2012

2011-11-05T09:11:00.001+01:00

Kiedy podjęliśmy decyzję o startach w najdłuższych wyścigach psich zaprzęgów wiedzieliśmy doskonale, że będzie to bardzo trudne zadanie. Trudne z wielu powodów. Jeden z nich to odpowiednie przygotowanie psów i siebie oraz zdobycie dostatecznego doświadczenia, aby w ogóle móc tam się pojawić i sensownie działać, a nie narobić sobie jedynie wstydu.
To po pierwsze. Po drugie to oczywiście stałe pytanie przy realizacji jakiegokolwiek projektu, czyli skąd wziąć na to kasę.

Zacznijmy od zdobywania doświadczenia. Trwa to w Polsce latami, bo niezwykle mało jest u nas ludzi od których można się czegoś dowiedzieć. Większość rozwiązań, choćby treningowych trzeba testować na sobie samym podpierając się informacjami z internetu. Od czasu do czasu też konsultowaliśmy się trochę z Maćkiem, chyba najbardziej doświadczonym maszerem w Polsce. Trochę się to też zmieniło kiedy poznaliśmy Gretę i Wojtka, bo oni sami robią podobne rzeczy jak my, a ponadto dzięki nim poznaliśmy Karola, który mieszkał w sportowym, długodystansowym kenelu w Norwegii. To dzięki tym ludziom otworzyły nam się oczy na parę spraw.
Nasze doświadczenie budowaliśmy mozolnie przez lata uprawiania mushingu, pracy z psami w trudnych polskich warunkach. Wszystko to zaowocowało sukcesem naszej wyprawy. Zrealizowaliśmy w jej trakcie wszystkie nasze założenia, i dzięki temu nasz lapoński debiut wypadł znakomicie i pozwolił śmiało myśleć o następnych projektach, a te są oczywiste. Zamierzamy wystartować we wszystkich wielkich wyścigach.

Teraz trening. Przy długich dystansach trening jest nieprawdopodobnie absorbujący. To ogromne ilości czasu jakie należy spędzić na trasach. To dwa-dwa i pół tysiąca kilometrów, które musimy przejechać, bo inaczej nie ma po co wybierać się na taki wyścig. Kilometry to oczywiście nie wszystko. Nie obejdzie się bez treningu siłowego, czy wytrzymałościowego. Te dwa bardzo się od siebie różnią, ale obydwa muszą zostać wykonane. Jednym słowem to kilka do kilkunastu godzin treningu niemal każdego dnia. O przerwach także nie wolno zapominać, bo są one w sporcie równie istotne co sam trening.

Do tego dochodzi czas za zajmowanie się psami, masaże po treningach, przeglądanie łap, przygotowanie odpowiednich posiłków i podanie ich we właściwych momentach. Przecież psy muszą coś zjeść i wypić przed treningiem. Zatem jeśli ruszamy o 7 rano, to o piątej dajemy psom jeść, żeby nie biegły zaraz po jedzeniu.

To wszystko powoduje, że start w takich zawodach staje dość skomplikowany.
Teraz zajmijmy się stroną finansową tego przedsięwzięcia.
Opłata startowa to ok. 3 tys zł., po ostatnim spadku wartości złotówki, koszt paliwa niezbędnego, żeby tam dojechać to drugie 3 tys., noclegi 2 tys. Razem daje to ok. 8 tys. zł. Tak z grubsza, bo zawsze przy takich wyjazdach dochodzi coś jeszcze.
Teraz do tego dochodzi kolejny koszt, a mianowicie norweskie przepisy o konieczności wykonania badań na obecność przeciwciał wścieklizny we krwi zaszczepionych psów. Plus minus kolejne 3 tys. Tutaj się postawiliśmy. To było już za wiele. Stwierdziliśmy, że z taką kwotą sobie nie poradzimy. Powyższe koszty dotyczyły jednego zaprzęgu. Czyli 8 tys., żeby wystartował jeden zaprzęg, przy dwóch to byłoby 11 tys (dwie opłaty startowe), a teraz jeszcze dochodzą badania za bagatela jakieś 4 tys. za dwa teamy!
To nas dobiło. W Polsce trudno jest o jakiekolwiek wsparcie sponsorskie, jeszcze trudniej o wsparcie społeczne, więc jak zdobyć środki na wyścig? Sprzedawaliśmy za marne pieniądze fajne koszulki, myśleliśmy, że ta akcja pomoże zdobyć kasę na wyścig...sprzedało się ich tyle, że zwróciły się koszty ich produkcji. Co jakiś czas rzucamy ofertę z cyklu wykup Husky Adventure za 250 zł, a zostaniesz naszym sponsorem...zero zainteresowania. Nigdy nie chcieliśmy niczego za darmo, zawsze dawaliśmy coś w zamian....a i tak wszystko musimy finansować sami, albo przy pomocy wiernych przyjaciół.

W tej sytuacji byliśmy bliscy zrezygnowania z naszego planu. Od kilkudziesięciu lat odbywają się te największe wyścigi, to obędą się bez nas jeszcze trochę, bo przecież prędzej czy później damy radę tam pojechać.
Ale wtedy stał się cud! Dostaliśmy informację, że najprawdopodobniej wymóg badań zostaje zniesiony. Zaczęliśmy drążyć temat, wysyłać maile. Otrzymywaliśmy wiele sprzecznych informacji. Raz mówiono nam, że przepis będzie zniesiony, innym razem że nie.
Wreszcie odpowiedział nam główny weterynarz Femundlopet. Napisał, że badania nie będą konieczne. Niestety otrzymaliśmy też kolejnego maila od instytucji zajmującej się weterynarią w Norwegii, że to nic pewnego. Jednocześnie na stronach ministerstw rolnictwa Szwecji, Wielkiej Brytanii i Irlandii, czyli krajów mających identyczne z Norwegią regulacje, pojawiły się informacje o zniesieniu tych przepisów od 01.01.2012.
Jest w związku z tym niemal pewne, że ten koszt odpada.

Zwiększyło to nasze szanse na start. Jednak wciąż to spora suma pieniędzy, zwłaszcza w zestawieniu z naszymi codziennymi kosztami oraz kasą potrzebną na przygotowanie zaprzęgu. Tutaj musieliśmy podjąć jedną z najgorszych decyzji. Na Femund pojedzie jeden zaprzęg. Przygotujemy osiem psów, a nie szesnaście. Zapłacimy jedną opłatę startową i zrezygnujemy z części noclegów w Norwegii. Wszystko po to, aby choć jedno z nas tam dotarło.

Najgorsze jest to, że nawet 15 tys. zł. to nie jest jakiś ogromny koszt za to, aby dwa polskie zaprzęgi wystartowały w największych wyścigach psich zaprzęgów na świecie. Jednak w zestawieniu z kosztami naszego kenelu, który na co dzień walczy o przetrwanie to suma ogromna. Niestety takie są fakty.
Jest problemem sprzedać za 40 zł koszulkę, jest problemem sprzedać za 250 zł wycieczkę psim zaprzęgiem, jest problemem dostać choćby 300 zł za prelekcję, której słucha setka ludzi. To też nie może bez problemów odbywać się realizacja ambitnych projektów.
Wyprawę zorganizowaliśmy za swoje pieniądze, to i wyścigi też pewnie damy radę za nie zaliczyć, choć na pewno nie będzie łatwo.
W każdym razie JEDZIEMY NA FEMUNDLOPET 2012!!!

Next generation!

2011-10-30T07:00:00.003+01:00

W Syberiadzie mamy nowego maszera. Kacper rozpoczął treningi z czwórką psów. Sam przygotowuje je do biegu, sam podpina i samodzielnie prowadzi wózek. Na razie zabiera się z nim Daria dla bezpieczeństwa, ale to chwilowo póki Kacpi nie nabierze wprawy.

Ma spory talent, który zresztą wykazywał od dawna. Zawsze bardzo szybko opanowywał każdy nowy pojazd, więc z wózkiem nie miał najmniejszych problemów. Zresztą jeździ zaprzęgiem od kołyski. Pierwszy raz psy ciągnęły jego dziecięcy wózek kiedy miał dwa miesiące! Pod tym względem jest chyba rekordzistą:)

Kacper ma to szczęście, że wychowywał się od urodzenia wśród psów. Najpierw w naszym życiu były one, potem synek. Dzięki temu ma dzisiaj z nimi kapitalny kontakt i łatwość w dogadywaniu się z psami. Pracują z nim tak samo jak z nami. Widać, że wśród psów wyrobił sobie chłopak solidną pozycję:)

Podchodzi do treningów bardzo poważnie i trenuje często i solidnie. Tylko tak dalej.
Ma też oczywiście ambitne plany, w których go wspieramy. Już za cztery lata będzie mógł wystartować w Junior Femundlopet na dystansie 150 km. O ile ten wyścig będzie organizowany. Oby był, bo to dobry kierunek. Na Iditarod, czy Yukon Quest organizowany od dawna i bardzo poważnie traktowany. Mamy nadzieję, że w Europie wreszcie pojawią się tego typu zawody.
W każdym razie, jakby co to będziemy gotowi:)

Maszerski żywot

2011-10-26T07:19:00.001+02:00

Od ponad miesiąca trenujemy z naszymi psami tak intensywnie, jak nie robiliśmy tego nigdy dotąd. Treningi o świcie, w południe i wieczorem. Wszystko jedno, każda pora jest dobra na porządny bieg.
Ponadto nadal mamy masę pracy w końsko-psiej farmie. Budujemy jeszcze kojce, sprzątamy stajnie. Teraz grodzimy padok dla koni, co ma nam ułatwić pracę z nimi.
Wstajemy rano i na dobrą sprawę nie wiadomo od czego zacząć. Wszystko wymaga naszej roboty a mamy tylko cztery ręce. Pomaga nam na szczęście Bartosz, który przychodzi na kilka godzin dziennie i dzięki temu trochę sprawniej ubywa tematów na naszej liście "do zrobienia".

Zaczął się też sezon wycieczek. Bardzo staraliśmy się zainteresować nimi ludzi właśnie w czasie pięknej złotej jesieni. I wreszcie to, co wcześniej się nie udawało, teraz stało się faktem. Nareszcie ludzie docenili uroki tej cudownej pory roku!
Czyżby magia Borów?
Bory faktycznie cudowne! Takich barw nie sposób znaleźć w mieście! Ciągle jeszcze las kusi czerwienią, żółcią i brązem pomieszanymi z zielenią. Wspaniałe obrazy, zwłaszcza o świcie w oparach mgieł.

Uroki jesieni

2011-09-29T17:09:00.003+02:00

Treningi, budowa kojców oraz całe mnóstwo zajęć związanych z normalnym życiem psio-ludzkiej rodziny powoduje, że nasze dni wypełnione są po brzegi, zawsze jednak znajdziemy chwilę na mały spacer po lesie, który o tej porze roku urzeka swoim wyjątkowym pięknem i różnorodnością kolorów.

Wrzesień jest według nas najwspanialszym miesiącem do uprawiania wszelkich aktywności outdoorowych. Stabilna pogoda, niesamowite widoki, możliwość spotkania w lesie jeleni, saren, dzików, smaczne podgrzybki, kurki i borowiki, które ostatnio zbieraliśmy podczas treningu z psami :) są niewątpliwym atutami września. To właśnie teraz jest najlepszy czas, aby w komfortowych warunkach przeżyć niesamowitą przygodę, jaką jest wycieczka psim zaprzęgiem. Harmonijna praca psów oraz las widziany z perspektywy zaprzęgowego wózka to wyjątkowe i niezapomniane doświadczenie.

Jutro upływa ostatni dzień naszej wrześniowej promocji http://www.syberiada-adventure.com/pl/scenariusze-oferta-dla-osob-i-firm/husky-adventure - piękna Polska Złota Jesień czeka i mamy nadzieję, że październik okaże się równie cudowny co wrzesień:)

Fot. Agnieszka Brzozowska

Trening czyni mistrza!

2011-09-25T10:55:00.001+02:00

We wrześniu rozpoczęliśmy regularne przygotowania do sezonu wyścigowego i wycieczkowego. Zarówno jedna jak i druga aktywność potrzebuje właściwego przygotowania psów i nas. Odpowiednio niskie temperatury we wrześniu pozwoliły rozpocząć systematyczny trening.

Najważniejsze na tym etapie jest rozbieganie psów po letniej przerwie. Jeździmy teraz na ósemkach psów, pokonując na jednym treningu od 5 do 20 kilometrów. Nie obciążamy dodatkowo wózków, a o tempie biegu decydują psy.

Uformowały się też dwa psie zespoły, z którymi pojedziemy do Norwegii. Jeden zaprzęg to alaskan husky Dante, Tanda, Anga, Zuza, Arina, Nikola, Pips i Dedee.
Drugi zaprzęg to w tej chwili alaskan i siberian husky Klejn, Rasti, Sami, Balto, Lego, Bongo, Inari, Mumin.
W rezerwie do drugiego zaprzęgu pozostają jeszcze Saba i Luna.
Planujemy też w najbliższym czasie wzmocnienie drugiego zaprzęgu nowymi psami z Czech.

Alaskany są już w tej chwili w dosyć wysokiej formie i bardzo nas to cieszy. Natomiast w drugim zaprzęgu niestety faceci myślą głównie o cieczce ich koleżanek i w związku z tym nie za bardzo mają głowę do pracy. Biegają jednak przyzwoicie, więc pewnie kiedy tylko miną cieczki to chłopaki wrócą do odpowiedniej dyspozycji.

Sezon dopiero się rozpoczyna, więc jest zdecydowanie za wcześnie na jakieś sensowne wnioski. Faktem jednak jest, że zaprzęg alaskanów to prawdziwa torpeda. Biegają fantastycznie skoncentrowane i pewne. Można przejechać 20 km nie odzywając się do nich i nie zatrzymując zaprzęgu z powodu zaplątanych lin czy czegoś podobnego.
Siberiany to jednak inna bajka. Zawsze traciły głowy w cieczce i w tym okresie trening z nimi to nie jest prosta sprawa, jednak kiedy wrócą do swojego normalnego biegania to będzie ono także na wysokim poziomie. Wszak te psy to weterani Inarijarvi Expedition 2010, więc wiedzą jak biegać na długich dystansach!

Plac budowy

2011-09-21T10:56:00.001+02:00

Trochę nam się wydłuża budowa kojców, ale musieliśmy poważnie zająć się treningiem. Nie za bardzo daje się połączyć bycie maszerem i budowlańcem zarazem.
Powoli mimo wszystko psi dom pnie się do góry, a w wolnych chwilach zaliczamy porządne treningi i odkrywamy okolicę.

Bory Tucholskie powalają swoim ogromem i pięknem. Tutaj są naprawdę wymarzone warunki do psiego treningu i jazdy konnej. Daria jeździ od dziecka konno, więc i Krzysztof będzie musiał na stare lata się nauczyć. Chcemy jednak najpierw skończyć ciężką pracę budowlaną, aby móc spokojnie dosiąść koni.

Zmieniliśmy też koncepcję kojców w trakcie ich budowy. Wszystko będzie teraz zrobione tak, abyśmy zaoszczędzili maksymalnie czas pracując z psami. Zmiana koncepcji też nie przyspiesza końca robót. Teraz psy będą miały oprócz boksów spory kawałek mini wybiegu, który będą mogły spokojnie używać jako toalety.

Poniżej parę fotek z budowy. Oj przydałby się ktoś do pomocy:)

Konie i psy

2011-09-13T07:20:00.001+02:00

Kiedy podjęliśmy decyzję o przeprowadzce do Śliwiczek, mieliśmy w zasadzie jedną poważną wątpliwość. Jak konie będą reagować na psy i odwrotnie.
Psy zaprzęgowe jak wiadomo to łobuzy czystej próby i różne pomysły pojawiają się w ich głowach, a na dodatek wcześniej nie miały tak bezpośredniego kontaktu z innymi zwierzakami jak tutaj.

Mieszkają kilkanaście metrów od koni, każdy trening rozpoczyna się od przejścia obok miejsca gdzie wykładamy koniom siano, a ponadto pierwsze kilkaset metrów biegu odbywa się wzdłuż ogrodzenia pastwiska.

Psy kiedy pierwszy raz pojawiły się Śliwiczkach, jak to mają w zwyczaju, głośno i długo wyły, tak aby nikt w okolicy nie miał wątpliwości kto pojawił się we wsi.
W trakcie tego przedstawienia konie stały spokojnie i przyglądały się z nie małym zaciekawieniem całej akcji. Potem jeszcze w ciągu dnia sprawdzały, co też dzieje się u psów. Kiedy dotarło do nich, że zaprzęgowce nie są dla nich zagrożeniem, spokojnie przeszły nad kwestią psów do porządku dziennego.

Tak było do pierwszego treningu.
Kiedy zapinaliśmy alaskany do wózka, zaciekawienie koni znów weszło na szczyty. Stały w bezpiecznej odległości i przyglądały się całej akcji.
Psy jak to psy, kiedy mają biec nie zwracają uwagi na nic dookoła. Ich uwaga całkowicie skupiona jest na drodze przed nimi i wszystko inne mają gdzieś!

Wróciliśmy z tego pierwszego biegu i zaczęliśmy przygotowywać następne psy. Teraz konie już nie wytrzymały i niemal wszystkie podeszły do samego ogrodzenia, aby z odległości 2-3 metrów przyglądać się całej akcji. Żadnego lęku, czysta ciekawość.

Na drugi dzień sytuacja rozwinęła się jeszcze bardziej i kiedy w ostatnich blaskach zachodzącego słońca wracaliśmy z treningu, to konie po prostu galopowały obok nas za swoim ogrodzeniem. Widok był absolutnie fantastyczny! Podniesione w górę ogony, zadarte głowy, postawione uszy. Znakomity popis końskiej witalności i piękna w czystej postaci!

W Śliwiczkach nie tracimy czasu na oglądanie telewizji, tutaj natura daje taki pokaz, że najchętniej przebywalibyśmy cały czas wśród koni i psów.
Uwielbiamy siedzieć obok koni i patrzeć jak spokojnie jędzą siano, czuć ich zapach. Zanurzyć się w poukładanym świecie zwierząt i chłonąć jego harmonię. To jest wspaniałe, że możemy być częścią tego świata.

Jak zbudować kojce?

2011-09-10T12:57:00.001+02:00

W komentarzu do jednego z ostatnich postów padło pytanie jak wyglądają nasze kojce i jaki mamy na nie pomysł.

Te, w których obecnie mieszkają nasze psy budowaliśmy jakieś 8 lat temu, więc są wypadkową naszej ówczesnej wiedzy i doświadczenia.
Trzy ściany i dach, posadzone na betonowej posadzce. Beton daje się łatwo sprzątać, nie nasiąka, dzięki czemu nie trzyma nieprzyjemnego zapachu.
Ściany z desek, a przedziałki pomiędzy boksami na metr od posadzki także z desek, a powyżej z siatki. W każdym boksie jedna spora buda. Dwa psy w boksie. Rozmiary boksów to 2,7m do 3,7m długości na 1,8m szerokości. Wysokość 1,7m z tyłu i 2,1 z przodu przy bramce. Taka wysokość pozwala nam na wygodne sprzątanie.

Od czoła siatka 1,8 m i takiej samej wysokości bramki.
Ważna wskazówka - bramki warto osadzić na takiej wysokości, aby wygodnie wepchnąć pod nią miskę z jedzeniem. Nie musimy wtedy wchodzić do boksów podczas karmienia psów. Bardzo zaoszczędza nam to czas w trakcie karmienia. Zwłaszcza kiedy mamy więcej psów.

Wszystkie psy ponadto maja dostęp do sporego, ogrodzonego wybiegu. W starym domu miały go ok. 1000m2.

Te kojce spisywały nam się znakomicie do pewnego momentu. Otóż po latach życia z psami okazało się, że kojce powinny wyglądać nieco inaczej. Z takiego kojca jakie mamy musimy psy wypuszczać na wybieg kilka razy dziennie. Przynajmniej rano, w południe, wieczorem i po karmieniu. Wszystko to zbytnio nie absorbuje, przynajmniej do momentu kiedy zaczynamy ostro trenować i pracować. Wtedy zaczyna na wszystko brakować czasu. A kiedy dopadnie nas jeszcze jakaś choroba, no to mamy już prawdziwy problem.

Dlatego po latach doszliśmy do wniosku, że najlepsze kojce to takie, które wymagają od nas najmniej pracy. Czyli, grodzimy siatką kwadrat 4x4, w jednym z rogów montujemy podest z desek, można w tym rogu postawić także dwie drewniane ściany. Zadaszamy ten róg, np. dwoma płytami onduliny o wymiarach 2x0,9 m, na podeście stawiamy budę i dom dla dwóch psów mamy gotowy. W takim kojcu psy bez wypuszczania na wybieg mogą siedzieć długo, pod warunkiem regularnego sprzątania. Do tego ogrodzony wspólny dla wszystkich psów wybieg.

W naszym wypadku jest to rozwiązanie idealne. Często gdzieś wyjeżdżamy, a wtedy z psami zostaje kuzyn Marek. Musi psy wypuszczać powiedzmy 3 razy dziennie na wybieg. Kilka jednak psiaków jakoś do Marka, ani do innych ludzi nie może się przekonać. Jeśli je wypuści to łobuzy już do niego nie wrócą, więc tych psów nie wypuszcza. A my zamiast spokojnie gdzieś tam robić swoje martwimy się tym, że one siedzą zamknięte.
Poza tym Marek nie zawsze może i musi z psami zostać ktoś, kto nie ma z nimi kontaktu na co dzień. Wtedy siedzą wszystkie, niestety.

Teraz w Śliwiczkach goni nas czas, więc stawiamy te same kojce, które mieliśmy w Dąbiu. Jednak jak się tylko ogarniemy, to będziemy robić nowe 4x4.

Jak postawimy kojce, bo na razie leżą jeszcze rozebrane to damy ich zdjęcia.

Kojce

2011-09-08T12:42:00.002+02:00

Przez ostatnie dwa dni rozbieraliśmy nasze kojce w Dąbiu. To był symboliczny moment, kiedy zaczęliśmy demontaż tego co zbudowaliśmy kilka lat temu. Wtedy mieliśmy nadzieję na ciekawe życie, spełnienie marzeń itd. Eksperymentowaliśmy i uczyliśmy się wszystkiego od podstaw.
Dzisiaj już mamy to wymarzone ciekawe życie, już nie musimy eksperymentować, ale nadal się uczymy. Życie ze zwierzętami ciągle przynosi nowe sytuacje i emocje.

Teraz mamy już komplet ścian i dachów przewieziony do Śliwiczek. Pozostaje tylko to wszystko postawić na nowo. Tylko...

Tymczasem ochłodziło się i rozpoczynamy treningi. Ostatnie dni były zbyt parne i ciepłe, aby myśleć o bieganiu z psami, ale od wczoraj sytuacja zmieniła się diametralnie, więc zaczynamy. Przygotowania do nadchodzącego sezonu ruszą za chwilę pełną parą. Po to przecież tu jesteśmy.

Do końca września damy psom zwyczajnie się rozbiegać. Rozciągnąć mięśnie, powrócić do wysokiej aktywności po letnim lenistwie.
W październiku natomiast dołożymy do tego trening siłowy w małych zaprzęgach.
Możecie w tym wszystkim uczestniczyć biorąc udział w naszych wycieczkach, które są dla nas źródłem finansów niezbędnych do prowadzenia działalności, ale zarazem świetnym treningiem przed zawodami. Zapraszamy na stronę .

W Śliwiczkach są genialne warunki do organizowania wycieczek. Wielkie, piękne lasy, rzeki malowniczo wijące się wśród nich, a za chwilę już dosłownie wspaniała Złota Polska Jesień, która tutaj wprost powala. Można już rezerwować terminy i szczerze mówiąc nie ma na co z tym czekać, bo i czas i ilość miejsc ograniczone.

No cóż, to by było na tyle, idziemy stawiać kojce:)

Bory Tucholskie

2011-09-06T00:01:00.001+02:00

No i wylądowaliśmy ostatecznie w Śliwiczkach. 3km od Śliwic, 18km od Czerska, 36km od Świecia nad Wisłą, 80km od Bydgoszczy i 100km od Trójmiasta. Z Warszawy 300.

Miejsce fantastyczne, krótko mówiąc. Największy zwarty kompleks leśny w Polsce dookoła, malownicza Wda 3 km od domu, atrakcyjne turystycznie miejsca wszędzie wokół.
A do tego zwierzaki. 32 psy i 9 koni, a i jeszcze Paco, psi terapeuta, który zamieszkał z nami. Paco jest labradorem i pracuje z chorymi dziećmi w czasie wakacji.

Mamy mnóstwo pracy, musimy jeszcze przenieść kojce z naszego starego domu i postawić je od nowa w Śliwiczkach. Pewnie potrwa to jeszcze kilka dni, ale opanujemy tę sytuację:) Zajmujemy się psami, końmi i czekamy na koniec robót, żebyśmy mogli spokojnie zabrać się za zaprzęgową robotę.

Od dzisiaj mamy też wreszcie internet. Wolny co prawda, ale jakoś chodzi, więc wracamy do świata żywych.

Przeprowadzka ciąg dalszy

2011-08-30T23:45:00.002+02:00

Zaczęło się na dobre. Dzisiaj dojechały deski na podłogę kojców. Teraz trzeba ją zrobić.
Jeszcze nigdy nie budowaliśmy kenelu w takim tempie. Ciekawe nowe doświadczenie, któremu musimy podołać. Zresztą nie mamy innego wyjścia. Jak już zaczęliśmy to musimy to doprowadzić do końca.

Wszystkiemu przyglądały się konie, które będą przez następnych kilka miesięcy pod naszą opieką. Dziewięć koni dla ścisłości. Pewnie zastanawiały się co też ci ludzie kombinują.

Jutro od rana pracujemy dalej. Podłoga musi być jutro gotowa! Wtedy rozbiórka kojców i stawianie ich w Śliwiczkach.
A tymczasem las za płotem kusi coraz bardziej. Szumi jakby nas wzywał do siebie. Mieliśmy dzisiaj wyskoczyć na chwilę choć, na grzyby. Wczoraj Kacper znalazł ładnego borowika, ale dzisiaj niestety okazało się, że dzień był zbyt krótki. Może jutro?
Marzy nam się trening w ten weekend. Pierwszy nasz trening w Śliwiczkach. Jest on bardzo prawdopodobny!

Przeprowadzka

2011-08-29T23:14:00.003+02:00

Planowaliśmy to od dawna, ale dopiero teraz znaleźliśmy właściwe miejsce dla naszej działalności.
Ze względu na psy potrzebujemy miejsca spełniającego wiele wymagań. Po pierwsze musi być ono w miarę odludne, abyśmy nie przeszkadzali sąsiadom, ani oni nam.
Do tego duży las za płotem. To podstawowe warunki. Dlatego tak długo zeszło nam na szukaniu.
Jednak w końcu się udało! Znaleźliśmy cudowne miejsce spełniające wszystkie nasze potrzeby. Śliwiczki w Borach Tucholskich. W samym środku Borów!
Znaleźliśmy gospodarstwo na krańcu wsi, otoczone lasami, z ogromną ilością tras doskonałych dla psich zaprzęgów. Wiele ich kilometrów wiedzie wzdłuż malowniczo wijącej się tutaj rzeki Wdy.

Lasy to jednak nie wszystko co oferują okolice Śliwiczek. W odległości ok. 4 km znajduje się jezioro Piaseczno, słynące z krystalicznie czystej wody, objęte ochroną rezerwatową. W okolicach znajdziemy zresztą więcej rezerwatów. Krzywe Koło w Pętli Wdy, Brzęki, Zdrojno, Czapli Wierch, Cisy Staropolskie, czy Dolina Wdy, to tylko te najbardziej znane.
W Fojutowie znajdziemy unikalny akwedukt stanowiący skrzyżowanie Wielkiego Kanału Brdy z Czerską Strugą, a w Odrach słynne kamienne kręgi i cmentarzysko kurhanowe.
Od września także wycieczki psimi zaprzęgami staną się świetną atrakcją turystyczną w tym rejonie Borów Tucholskich.

Jesienne wycieczki

2011-08-25T10:18:00.003+02:00

Lato powoli już się kończy i zaczynamy myśleć o jesieni. Rok temu była ona fantastycznie piękna. Dużo słońca, mnóstwo kolorów i zapachów. Mamy nadzieję, że teraz będzie podobnie.
Zaprzęgi, las, grzyby, magiczne światła... Zapraszamy. Więcej informacji na www.syberiada-adventure.com

Żywienie i trening cz.1

2011-08-19T12:43:00.003+02:00

Wraz z rozpoczęciem treningów po letniej przerwie zmienia się sposób karmienia psów. W okresie odpoczynku, latem, karmimy psy raz dziennie. Wieczorem, kiedy robi się chłodniej. Musimy o tym pamiętać, bowiem psy przed jedzeniem dostają dzikiego amoku. Wyją, biegają po kojcach i skaczą jak opętane. Taka aktywność w upale nie jest wskazana i dlatego karmimy wieczorem.
W początkowej fazie treningu, która ma za zadanie rozruszać psy po okresie lenistwa, nic się nie zmienia. Psy biegają po parę kilometrów dziennie i nadal wystarcza im jeden posiłek w ciągu dnia.
Kiedy już się rozruszają, to rozpoczynamy trening siłowy. Tutaj już nie ma żartów. Psiaki muszą dostać bogatą w białko żywność, aby mogły rozbudować masę mięśniową.

Trening siłowy to ciężkie wózki, mała ilość psów w zaprzęgu, ale też niewiele kilometrów. My zaczynamy od 3-4, a potem kiedy widzimy wzrost siły, to wydłużamy do 5-6, później 8-12.
W tym czasie też powoli zaczynamy karmić psy także rano, przed treningiem.
Najczęściej jest to zupa z niewielką ilością mięsa, makaronu czy płatków.
Cały czas też oczywiście pamiętamy o dobrych tłuszczach. W trakcie wysiłku psy czerpią energię właśnie z niego, a nie jak ludzie z węglowodanów. Psi układ pokarmowy to doskonała maszynka do zamieniania tłuszczu na energię. To ta cecha sprawia, że psy są tak doskonałymi biegaczami.

Tłuszcze i mięso podajemy surowe, bez obróbki termicznej. Jedynie niewielka część tłustych np. grzbietów z kurczaka trafia do garnka, aby stać się podstawą tłustej zupy. Czasem wrzucamy do niej trochę warzyw, aby nabrała aromatu, tak dla przyjemności psów. Normalnie warzywa jednak dajemy surowe i maksymalnie rozdrobnione.
Świetnym patentem na to jest przepuszczenie warzyw w sokowirówce i potem wymieszanie wytłoczyn z sokiem.

Podsumowując, trening siłowy to krótkie dystanse, dużo białka w diecie, tłuszcz umiarkowanie, dużo warzyw i olejów, jak zwykle. Trochę makaronów i płatków, ryżu.
Karmienie raz dziennie, choć pojawiają się już poranne zupki.
Trening siłowy rozpoczynamy mniej więcej od początku września i ciągniemy go do listopada. Przeplatamy go także dłuższymi biegami w normalnych zaprzęgach i bez dodatkowego obciążenia.
Prawidłowo wykonany trening siłowy jest podstawą do pracy nad wytrzymałością, która potem pozwoli nam na pokonanie niemal 200 km w ciągu doby.
Dlatego ściśle uzależnione od treningu karmienie psów jest tak bardzo istotne.

Karmienie psów

2011-08-15T11:09:00.001+02:00

Żywienie psów to jedna z najistotniejszych spraw przy prowadzeniu kenelu. Od jakości i ilości pokarmu zależy bowiem zdrowie i kondycja zwierząt. Nasze psiaki jedzą wyłącznie posiłki przygotowywane przez nas samych. Kurczaki, ryby, wołowinę, a także wieprzowe uszy, czy słoninę. Karmy suchej praktycznie nie używamy w ogóle. Jedynie wtedy, gdy wyjeżdżamy i psami zajmuje się w tym czasie nasz kuzyn Marek.
Do mięsa dodajemy spore ilości warzyw, zwłaszcza buraków, które jak wynika z naszego doświadczenia, są najłatwiej przyswajalne dla psiego układu pokarmowego. Dobra jest też marchew, seler, pietruszka. Te jednak należy mocno zetrzeć przed podaniem. Burakom też to zresztą nie zaszkodzi.

Ważną pozycją w psiej diecie są też oleje roślinne. My stosujemy oleje rzepakowy, słonecznikowy na co dzień. Świetny jest też olej z ryb.
Niemal co dzień psy dostają też siemię lniane. Stołowa łyżka na psa, tak samo jak olej.
Latem karmimy psy wyłącznie mięsem z warzywami, olejami i siemieniem.
Zimą natomiast, kiedy psiaki ciężko pracują, gotujemy im też zupy. Wtedy dostają też makaron, ryż, a od tego sezonu będziemy im podawali także płatki owsiane.

Latem nasze psy zjadają 20kg mięsa dziennie. Zimą to ilość się podwaja. Do tego dochodzą makarony, płatki, warzywa. Stołówka na całego!

Krótki wypad nad morze

2011-08-14T18:47:00.001+02:00

Pojechaliśmy z Kacpim do Darłówka. Tak na jeden dzień raptem. Tym razem pogoda dopisała i spędziliśmy trochę czasu nad Bałtykiem. Byliśmy tam jednak bez Darii, która musiała zostać w domu z psami. A to dlatego, że nasi "etatowi" opiekunowie psów w czasie naszych wyjazdów, właśnie spędzali wakacje w okolicach Darłowa. Następnym razem pojedziemy już w trójkę.

Piękne zakończenie deszczowego dnia/Beautiful end of the rainy day

2011-08-09T22:30:00.000+02:00

Be a part of the team!

2011-08-05T18:01:00.002+02:00

Would you like to experience something really special?

Want to take part in the largest and the world’s northernmost sleddog races?

Thanks to us you can do it!

Syberiada Adventure Team is going to start in two long distance sled dog races – 3 February 2012 in Femundlopet 400 and 12 March 2012 in Finnmarkslopet 500, in Norway.

Femundlopet 2012

Distance 400 km
Start – Roros
Finish – Roros

Finnmarkslopet 2012

Distance 500 km
Start – Alta
Finish – Alta

Syberiada Adventure Team

Daria Nowakowska (8 dogs) and Krzysztof Nowakowski (8 dogs) have been working with Siberian and Alaskan Huskies for 12 years. Huskies have become their passion and their whole life. Daria is also the only woman in Poland, who is a sled dog tour guide and long distance races and expeditions musher!
On March 2010 Daria and Krzysztof were first the Polish people to bypass the largest lake of Lapland – Inarijärvi, located over 300 km north of the Arctic Circle in Finland.
They did this expedition with their own dogs and without any outside support.
It was one of the greatest successes of Polish mushing throughout its history!
To start in Femundlopet and Finnmarkslopet is their big dream.

Our team needs handlers at the start, finish, checkpoints and during our training before the race in Norway.

We offer you an unforgettable experience, participation in the historic Polish first start in both races, working at checkpoints and being in the heart of the action as an active and indispensable part, and not merely as a spectator.
We offer you also 4 – day training, integration meeting in Poland and training tours in Norway before race.

Such a proposal you will not find in any travel agency or tourist company in the world.
Our offer is valid from now, limited number of places.
We need four handlers on each race. Two people on each sleddog team.

Program Femundlopet 2012

Mid October 2011 – 4 - day training, integration meeting in our base in Poland
28/29 January 2012 – meeting in Roros/Norway
29 January - 02 February 2012 – training and preparing to start
03 February 2012 – start
03 - 06 February 2012 – work on the route of the race
06 February 2012 – expected arrival of our teams at the finish line, the official banquet in the evening
07 February 2012 – farewell day for our team
7/8 February 2012 – return home

Program Finnmarkslopet 2012

Mid November 2011 – 4 - day training meeting and integration in our base in Poland
07/08 March 2012 – meeting in Alta/Norway
08 - 11 March 2012 – training and preparing to start
11 March 2012 – the official banquet
12 March 2012 – the official opening ceremony of the race competition and start of the race
12 - 15 March 2012 – work at checkpoints
15/16 March 2012 – our teams at the finish, the official banquet
16/17 March 2012 – farewell day for our team
17/18 March 2012 – return home

We offer you participation in a big and complicated organization project, participation in races amongst the biggest names of the mushing world; the possibility of seeing all these mushers and the dogs in action at close range.

We equip you in down jackets from one of the best and largest manufacturers of down apparel, equipment and accessories in the world – Yeti; winter boots and excellent sleeping bags.

During the whole of your stay in Poland and Norway we provide full board, accommodation and transport.
You need to bring:
· outdoor outfit – warm trousers and jacket or ski suit
· long underwear
· thick woollen socks
· winter gloves and thin fleece finger gloves
· mittens
· scarf and warm hat
· pullover
· fleece jacket
· thermos
· headlamp
· sun glasses
· hand/foot/pocket warmers
· winter face cream
· camera
and first of all a great mood and optimism :)

We need people who like dogs and a real, cold winter; who are reasonably physically fit; like to work with people and dogs; able to cook; responsible with a sense of humor.
Experience in mushing welcome but not necessary. We will have plenty of time to teach you everything.

The cost of participation 1800 € per person.

Price includes full board, accommodation, transport, down jacket, sleeping bag, winter boots, participation in official banquets and opening ceremonies, and farewell banquets; 4 – day training, integration meeting in Poland and training tours in Norway. The exact date of the meeting in Poland is negotiable.

Price does not include flights to Poland and Norway, personal insurance.

Kiedy dzień staje się zbyt krótki

2011-08-04T11:38:00.001+02:00

Znowu doba trwa za krótko. Przydałoby się parę godzin dłużej!
Od tygodnia trenujemy intensywnie, biegamy i chodzimy na kijkach. Około 10 km każdego dnia. Staramy się wykorzystać jeszcze zbyt ciepłą pogodę dla psów, aby samemu złapać formę przed trudnym sezonem, który mamy przed sobą.
Ponadto szukamy jakiegoś ciekawego miejsca w Polsce, do kupienia albo wynajęcia, gdzie moglibyśmy spokojnie się przygotowywać do pracy i wyścigów. To pochłania sporo naszego czasu, a trzeba jeszcze przecież pracować, no i Kacpi ma wakacje, które spędza z nami, więc i jemu należy się sporo uwagi. Oj, mógłby dzień być trochę dłuższy:)

W drugiej połowie sierpnia psy rozpoczną swój trening. W dużej mierze będzie to praca w małych zaprzęgach, po cztery psy. Stawiamy na siłę na początku przygotowań. Poprawimy dzięki tym treningom moc psów i to zdecydowanie.
Teraz w zasadzie tuczymy psy wysokobiałkową dietą, aby za chwilę miały z czego rozbudowywać swoją masę mięśniową. Ku naszej radości wszystkie przybrały na wadze w ostatnim czasie.

Ostatnio dotarły do nas dobre wieści z Norwegii. Otóż jest pomysł, aby zlikwidować obowiązek wykonywania badań psów pod kątem obecności przeciwciał wścieklizny, które były dotąd konieczne przy wjeździe do Norwegii i Szwecji. Norwegia planuje odejść od tego przepisu. Takie badanie to minimum 250 zł od każdego psa. Przy naszej ekipie to koszt 5000 zł. Bardzo nam się ten pomysł podoba. Pod warunkiem jednak, że Szwecja zrobi to samo, bo jeśli nie, to zostanie tak jak było, wszak do Norwegii musimy jechać przez Szwecję.
No ale, pożyjemy zobaczymy.

Iditarod

2011-07-26T10:16:00.004+02:00

Najwyższy czas napisać coś o najbardziej znanym na świecie wyścigu psich zaprzęgów, legendarnym Iditarod.
Jego historia zapisuje się już niemal 40 lat!
Na jego trasie ludzie i psy prowadzą nierzadko heroiczną walkę z mocami natury i to właśnie tworzy legendę tego wyścigu. Tak samo jest naturalnie na trasach Femundlopet, czy Finnmarkslopet, ale w przypadku Iditarod długość jego trasy wręcz przytłacza. Niemal 2000 km w kompletnie odludnym terenie, gdzie nie ma nawet dróg, a transport odbywa się niemal wyłącznie drogą powietrzną. Fantastyczne przedsięwzięcie! Niesamowita praca organizacyjna!

Do kolejnej edycji wyścigu, który wystartuje 3 marca 2012, zgłosili się już niemal wszyscy najwięksi maszerzy, od lat tworzący jego historię. Jest Martin Buser, Lance Mackey i Jeff King, czterokrotni zwycięzcy tego wyścigu, jest DeeDee Jonrowe, jest męska część rodziny Seavey. I wielu innych. Nie ma na liście startowej jak dotąd jedynego maszera, który wygrał ten wyścig pięć razy, Ricka Swensona. Do wyścigu jeszcze jednak bardzo dużo czasu.
W tym sezonie wraca po rocznej przerwie na trasę Jeff King, jedna z żywych legend tego wyścigu. Jeff rok temu zapowiedział, że przechodzi na emeryturę, ale chyba się okazało, że bez Iditarod trudno jest żyć. Takie wyścigi są bardzo niebezpieczną chorobą, z której często nie sposób się wyleczyć do końca życia. Wiemy coś na ten temat!
W każdym razie trzymamy kciuki za wielki powrót starego mistrza.

Kciuki, i to bardzo mocno, będziemy też trzymać za Sigrid Ekran, jedyną w tej chwili przedstawicielkę Europy na liście startowej. Sigrid to wielka gwiazda długich dystansów, należąca do najściślejszej czołówki światowej mushingu. Zwyciężczynię Femundlopet 600 w tym sezonie.

W tym sezonie mamy nadzieję przyglądać się Iditarod z Laponii, gdzie mamy zamiar przygotowywać się do Finnmarkslopet 500.

syberiada-adventure.com

2011-07-23T10:45:00.002+02:00

Dzięki naszemu przyjacielowi Arturowi odświeżyliśmy naszą firmową stronę. Stara wersja już zaczynała trochę straszyć, więc nadszedł czas było ją zmienić.

Oferta zmodyfikowała się nieco w porównaniu do poprzedniego sezonu. Zmienił się czas trwania Husky Adventure, bo faktycznie niekiedy naszym gościom doskwierało zimno na trasie. Teraz bardziej "zagęścimy" zajęcia, aby w krótszym czasie przekazać to samo.

Husky Safari w Laponii będzie dodatkowo trochę tańsze w tym sezonie, ponieważ uzyskaliśmy sporą zniżkę u naszego fińskiego partnera zapewniającego nam dotychczas bazę noclegową. Z tego powodu mogliśmy i my obniżyć koszty dla naszych gości.

Inarijarvi Expedition pozostaje bez zmian. Tutaj wszystkie warunki dyktuje natura, a z nią nie da się negocjować warunków umów:)

Tak samo bez zmian pozostaje oferta imprez firmowych.

Oprócz ściśle zaprzęgowej oferty pojawiły się też nowości. Prelekcje, spotkania z dziećmi, spotkania motywacyjne. To bardzo atrakcyjne propozycje zwłaszcza na cieplejsze miesiące.
W ich ramach chętnie odwiedzamy kluby podróżników, szkoły, przedszkola, firmowe spotkania, szkolenia i imprezy integracyjne.

Strona ciągle jeszcze jest w budowie, ale większość jej treści już jest dostępna. Chwilę potrwa jeszcze tworzenie jej angielskojęzycznej wersji,ale to już faktycznie niedługo.

Zapraszamy serdecznie do odwiedzin naszej strony, i oczywiście do korzystania z naszej oferty.

Rejestracja do Femundlopet 2012

2011-07-21T17:51:00.006+02:00

W lipcu ruszyła rejestracja maszerów i zaprzęgów na wyścig Femundlopet 2012. Do dzisiaj zgłosiło się już 51 teamów na obydwa dystanse 400 i 600 km.
Na naszym 400 km dystansie zgłoszonych jest 28 zaprzęgów, reszta na sześćsetkę.
Do wyścigu zostało jeszcze 195 dni. Do 1 grudnia musimy wnieść opłatę startową, gdyż po tym terminie ona wzrasta.
Bardzo chętnie wpisalibyśmy siebie już teraz na listę startową, ale musimy jeszcze pozbierać pieniądze na opłatę. Kwota jest niebagatelna, bo to całe 5000 zł. Mamy nadzieję, że tym razem wszystko pójdzie po naszej myśli i pierwsze polskie zaprzęgi staną na linii startu tej fantastycznej imprezy. Wszak pod względem ilości startujących zaprzęgów Femund nie ma sobie równych na całym świecie.

W tej chwili trenujemy bez psów i zbieramy wszelkie przydatne informacje. Znaleźliśmy bardzo doświadczonego człowieka w Norwegii, który cyklicznie podsyła nam maile z bardzo cennymi informacjami. Dzięki niemu co raz więcej wiemy o trasie, o pogodzie zazwyczaj panującej w tym rejonie, a także zdobywamy namiary na dostawców karmy dla psów itd.

Z ogromną niecierpliwością czekamy już na chłodniejsze dni, które pozwoliłyby nam rozpocząć treningi z psami. Póki co zapinamy psiaki do rowerów, ale bardzo nieregularnie, bo jednego dnia jest chłodniej, a później znowu gorąco, więc tak naprawdę to żaden trening, a jedynie urozmaicenie kenelowego życia psów.

W każdym razie odliczamy upływające dni i jesteśmy dobrej myśli.

Artykuł o nas/Article about us

2011-07-17T20:46:00.003+02:00

W lipcowym numerze "Przyjaciela Psa" możecie znaleźć artykuł o naszym zaprzęgowym życiu :)

In the newspaper for dog's lovers you can find the article about our dogsledding life :)

O Finnmarksløpet/About Finnmarksløpet

2011-07-16T09:15:00.017+02:00

* Finnmarksløpet jest jedynym na świecie wyścigiem psich zaprzęgów rozgrywanym tak daleko na północy i najdłuższym w Europie. Organizowany przez Alta Sled dog Club obchodził w marcu 2011 swoją 30 rocznicę. Tak naprawdę, Finnmarksløpet to dwa wyścigi. Jeden o dystansie 500 km, w którym startuje się z 8 psami, a drugi 1000 kilometrowy z maksymalnie 14 psami w zaprzęgu.

Oba wyścigi rozpoczynają się tego samego dnia, w sobotę - 10 tygodnia marca - w Alcie, największym mieście znajdującym się w najbardziej na północ położonym i największym okręgu administracyjnym Norwegii - Finnmarku (www.alta.kommune.no).
Maszerzy jadą swoimi zaprzęgami z Alty do położonego na wschód miasta Kirkenes, gdzie następnie zawracają i po mniej więcej tej samej trasie podążają w kierunku mety w Alcie. Trasa krótszego wyścigu jest łatwiejsza i prowadzi głównie po płaskowyżu.

Wyścig nie byłby możliwy bez pomocy prawie 400 wolontariuszy, którzy odpowiedzialni są za konkretne zadania:
- punkty kontrolne
- trasę
- media
- start/metę
- bankiety
oraz wiele innych.

Wolontariusze podzieleni są na grupy, na czele których stoją liderzy odpowiedzialni za zaangażowanie i pracę ochotników. Grupy spotykają się regularnie przed wyścigiem, aby opracować i omówić plan działania.

W 2001 roku z inicjatywy Alta Sled dog Club wyścig został przekształcony w spółkę akcyjną Finnmarksløpet AS w celu stworzenia bardziej profesjonalnego zaplecza finasowego. Finnmarksløpet AS składa się z Dyrektora Wykonawczego i specjalistów do spraw public relations/media, którzy pracują w pełnym wymiarze godzin, aby zapewnić jak najwyższą jakość tego skomplikowanego wydarzenia.
Zarząd ponosi całkowitą odpowiedzialność za planowanie i zadania wyścigu.

Współpraca Alta Sled dog Club i Finnmarksløpet AS gwarantuje, że wszystkie zadania zostały wykonane z jak największą starannością i profesjonalizmem.

* źródło http://www.finnmarkslopet.no/page.jsp?ref=177&lang=en

"Finnmarksløpet is the world’s northernmost sled dog race. Hosted by Alta Sled dog Club the race celebrates its 30th anniversary in 2011. In fact, Finnmarksløpet is two races. One that is 500 km long and raced with up to eight dogs, and one that is 1000 km long with maximum 14 dogs in front of the sled.

Both races start on the same day, Saturday of week 10 – in the month of March – in the biggest city in Finnmark county, the northernmost in Norway (check: www.alta.kommune.no). Mushers and dogs in the longest race, cross the county all the way to Kirkenes in the east, before they turn and race along approx. the same tracks back to the finish line in Alta. The tracks of the shorter race are mainly on the mountain plateau.

Alta Sled dog Club organizes the great amount of volunteers who make the race possible. Almost 400 people spend a lot of their time working for free for Finnmarksløpet. The voluntary work is organized so that specific groups have the responsibility for specific tasks. These tasks may be:

- checkpoints
- tracks
- media
- start/finish
- banquets
- other tasks

Each group has a leader who is responsible for engaging other volunteers in the race so that all tasks are done. The groups meet regularly before the race.

In 2001 the race was made into a joint-stock corporation – Finnmarksløpet AS. This was done after an initiative by Alta Sled dog Club. The aim was to create a more professional basis for the economical part of Finnmarksløpet. Finnmarksløpet AS consists of an Executive Manager and a public relations/media contact who work full time in order to secure the quality of the event. The board of the AS has the overall responsibility for the planning and the tasks of the race.

Alta Sled dog Club and Finnmarksløpet AS need to cooperate to make sure and to ease both organizations’ responsibility, as well as to make sure the tasks are solved in the best possible manner."

From Finnmarkslopet website.

O Femundløpet/About Femundløpet

2011-07-15T09:15:00.013+02:00

* Femundløpet jest długodystansowym wyścigiem, rozgrywanym w połowie lutego w Norwegii. Trasa początkowo przebiega kolorowymi uliczkami wpisanego w 1980 r. na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO górniczego miasteczka Røros.
Następnie zaprzęgi przemierzają osiem powiatów wśród fascynujących krajobrazów Sør-Trøndelag i Hedmark.

Wyścig składa się z dwóch kategorii. W jednej maszery startują z 12 psami na dystansie 600 km, a w 8 punktach kontrolnych mogą nakarmić psy i razem z nimi odpocząć.
Druga kategoria ma długość 400 km, 5 punktów kontrolnych i startują w niej zaprzęgi złożone z 8 psów.
Obie kategorie są extremalnie trudne, maszerzy i psy spotykają się z najsurowszym obliczem natury: niskie temperatury -50 C, silne wiatry, burze i zamiecie śnieżne, to tylko niektóre z rzeczy dodatkowo utrudniających wyścig.
Ponadto zawodnicy mają do czynienia z nieprzespanymi nocami, brakiem snu, długimi godzinami stania na płozach swoich sań, kilometrami podbiegów, aby pomóc psom i z odcinkami trasy wijącej się pośród drzew oraz wiodącej przez niekończące się długie jeziora - jednym słowem - Femundløpet jest trudny!

Uczestnictwo w tym wyścigu to coś więcej niż zawody. Jest stanem umysłu, sposobem na życie, a dla niektórych jest wyścigiem po ukończeniu którego staje się "prawdziwym maszerem".

* źródło http://www.femundlopet.no/page.jsp?ref=about-the-race&lang=en

"The Femundløpet race is a long distance sleddog race that takes part in February in mid-Norway. The race starts in the colourful streets of the historic UNESCO world heritage mining town of Røros and teams mush through eight districts and the fascinating countryside of Sør-Trøndelag and Hedmark counties.

There are two race categories you can compete in. One category is 600km long and you race with a 12 dog team. There are eight checkpoints, where you can rest your dogs and feed them. The second category is 400km long, has five checkpoints and is raced with an eight-dog team. Both categories are extremely challenging and mushers and dogs are faced with all the elements nature provides: Temperatures as low as -50C, high winds, snowstorms and whiteouts are just some of the things that add to the difficulty of this race. In addition mushers have to deal with sleepless nights, sleep deprivation, long hours of standing on the back of a sled, miles of running up hills to help the dogs and small trails through winding wood or over endless long lakes – in short – Femundløpet is tough!

Competing in this race is more than a competition. It is a state of mind; it is a way of living; for some it is the race to complete in order to become a “real dog musher”."

Read on the race website.

Spacer z Tandą/A walk with Tanda

2011-07-14T11:44:00.000+02:00

Kacper & Tanda

Noteć River

Nietypowe przekąski/Unusual snacks

2011-07-12T12:05:00.003+02:00

Prawie wszystkie psy lubią jeść od czasu do czasu trawę i jeśli nie robią tego zbyt często jest to zupełnie normalne zachowanie. Psiaki chcą po prostu cieszyć się jej smakiem albo wywołać wymioty kiedy mają lekką niestrawność.
Nasze psy oprócz trawy lubią także jeść dosyć nietypowe dla psów przekąski: Alaskan Husky gustują w czerwonych, czarnych i białych porzeczkach, a nasze Siberiany kilka lat temu zajadały się agrestem, który już niestety nie rośnie w naszym ogródku. Jesienią uwielbiają orzechy laskowe i włoskie.

Ciekawi jesteśmy, jakie nietypowe przekąski lubią jeść Wasze psiaki?

Almost all dogs eat grass sometimes and if they don't do it too often this is completely normal behavior. Dogs want simply to enjoy the taste of grass or they want to induce vomiting to settle an upset stomach.
Our dogs besides grass like to eat also unusual snacks for dogs: our Alaskan Huskies have a liking for red, black and white currants, and our Siberian Huskies gobbled gooseberries up a few years ago (now goose-berry bushes don't grow in our garden). In autumn they love to eat hazelnuts and walnuts.

We are curious about what unusual things/snacks like to eat your dogs?

Nikola

Arina

Pips

DeDee

Szamański Krąg został partnerem Syberiady

2011-07-09T09:02:00.006+02:00

Przed kilkoma dniami otrzymaliśmy świetną wiadomość od firmy Szamański Krąg działającej nad Biebrzą. Postanowili zasponsorować nasze alaskan husky niebanalną kwotą 1000 zł! Te pieniądze bez wątpienia ułatwią nam przygotowania do wyścigów w tym sezonie. Koszty naszej działalności są duże, więc każde wsparcie jest dla nas bardzo istotne.

Szamański Krąg to nasza konkurencja na rynku imprez z psimi zaprzęgami, firma z którą się znamy, lubimy i mamy podobne zapatrywania na turystykę i sport z psami. Nie jest to normą na polskim podwórku, aby wspierały się konkurencyjne firmy, ale my i tutaj łamiemy stereotypy.
Szamański Krąg organizuje wycieczki zaprzęgami w rejonie Biebrzańskiego Parku Narodowego, imprezy dla większych i mniejszych firm, wycieczek szkolnych. W trakcie ich wycieczek nierzadko można spotkać łosia!

Żyją i pracują u nich psy grenlandzkie, siberian husky i alaskan husky. Oprócz organizacji imprez bardzo mocno działają z psami po przejściach prowadząc dla nich dom tymczasowy. Zajmują się z wielką pasją i oddaniem psimi biedakami, wyciągają ich z chorób i psychicznych problemów. Jednym słowem robią kawał dobrej roboty dla psiaków bez względu na ich rasę, czy jej brak.

Szamański Krąg to także wsparcie dla dzieci z trudnych rodzin. Dzieci dotkniętych alkoholizmem rodziców, ich biedą i bezrobociem. Takie dzieciaki znajdują w Szamańskim Kręgu azyl i sposób na efektywny i aktywny styl życia, uczestnicząc w treningach i rozmaitych zajęciach.

Podsumowując Szamański Krąg to firma z kapitalną ofertą, działająca w cudownym miejscu i robiąca doskonałą robotę na wszystkich polach psiej działalności.
Jest nam niezwykle miło, że właśnie ta firma zdecydowała się wesprzeć działania Syberiady. Bardzo Wam dziękujemy!

Spotkanie w Poznaniu za nami

2011-07-07T12:43:00.006+02:00

Wczoraj mieliśmy po raz kolejny okazję opowiedzieć o naszej pasji. Tym razem w Poznańskim Klubie Podróżnika, w którym dzięki uprzejmości jego twórczyni Ewie Banasiak, wystąpiliśmy już po raz drugi.
W Poznaniu jak zwykle spędziliśmy bardzo sympatyczne ponad dwie godziny opowiadając o wyprawie, ale także o planach na przyszłość. Słuchacze nie szczędzili nam również pytań, na które staraliśmy się udzielać najbardziej wyczerpujących odpowiedzi. Mamy nadzieję, że się nam udało. Jeśli nie to jesteśmy do dyspozycji i chętnie odpowiemy telefonicznie, czy mailowo.

Jeszcze raz dziękujemy za pracę organizacyjną Ewie, która poświęca bardzo dużo czasu na to, aby w klubie się działo. Na dodatek robi to dziewczyna z czystej pasji i za darmo! Dzięki takim ludziom świat się kręci! Pozdrawiamy Ewa serdecznie :)
Dziękujemy także właścicielowi klubu Piekarnia za przyjęcie nas pod swój dach :)
Do zobaczenia, jeśli nasz plan się powiedzie to chętnie wpadniemy znowu do Poznania o tym opowiedzieć.

Zaczynamy odliczanie

2011-07-04T16:50:00.001+02:00

Rozpoczynamy drugie podejście do debiutu w najdłuższych wyścigach na świecie. Rok temu nie udało się z przyczyn finansowych. Wyprawa pochłonęła dużo pieniędzy, a po jej sukcesie nasze notowania na rynku reklamowym jakoś nie wzrosły:)

Teraz nie jest łatwiej, ale mamy za to świeższe spojrzenie na sprawę i nowe pomysły na znalezienie, a raczej zarobienie pieniędzy.
Odkąd rozmawialiśmy z różnymi "specjalistami" od marketingu, którzy bez czytania oferty, bez wejścia na jakąkolwiek z naszych stron, czy choćby na facebookowy profil, oznajmiają że nie widzą możliwości współpracy, postanowiliśmy sami zostać swoim sponsorem. Widocznie w naszym przypadku inaczej się nie da.
Polacy, jak widzimy poprzez naszą działalność, boją się psów, nie znają ich i nie rozumieją, a my często traktowani jesteśmy jak umysłowo chorzy, zajmujący się dziwactwami. Pocieszamy się, że to nie tylko dotyczy psich zaprzęgów, ale wielu innych zamiłowań i pasji. U nas ciągle dobra materialne są bardziej w cenie niż pasjonujące życie i nieprzemijające wspomnienia. Oczywiście spotykamy także dużo ludzi z innej bajki, ale są oni niestety w mniejszości.

Niemniej sytuacja zmusza nas do szukania wsparcia w sobie i naszej firmie. Z wielu względów jest to rozwiązanie idealne, ale ma też sporo minusów.
Najlepsze jest w nim to, że ewentualne marketingowe sukcesy projektu przyniosą zyski jedynie nam samym, a nasza firma ogromnie potrzebuje marketingowego sukcesu! To plus największy.
Olbrzymim minusem jest jednak duże prawdopodobieństwo nie zebrania kasy i klapy projektu. Z drugiej jednak strony nie mamy innego wyjścia, więc nie ma co się użalać.

3-go lutego 2012 musimy stanąć na starcie Femundlopet 400 w Roros w Norwegii. Zanim do tego dojdzie musimy wykonać ogrom treningowej pracy. My już biegamy, psy zaczną we wrześniu. Po doświadczeniach poprzednich lat wiemy już, że optymalny dystans wybiegany przez psy to 2-2,5 tys. kilometrów. Rzecz nie w ilości kilometrów, ale w jakości treningów.

Plan zawiera jeszcze start w 500 kilometrowym wyścigu Finnmarkslopet w Norwegii, który rozpoczyna się 12 marca 2012.

W razie powodzenia planu zostaniemy pierwszymi Polakami, którzy przejechali dwa takie wyścigi w jednym sezonie. Pierwszym chyba małżeństwem, któremu się to udało. I oczywiście znakomicie nakręci nas to do dalszego działania na jeszcze dłuższych dystansach w przyszłym roku.

No cóż, pozostaje nam jedynie zaprosić Was do korzystania z naszej oferty, do przyjeżdżania na nasze wycieczki zaprzęgami w Polsce i wyprawy organizowane przez nas w Laponii.
Jeśli Syberiada ma sponsorować nasz start w wyścigach, to musi zarabiać :)
Zatem zapraszamy!

Spotkanie w Poznańskim Klubie Podróżnika

2011-07-01T08:54:00.006+02:00

W środę szóstego lipca po raz drugi zawitamy w gościnne progi Poznańskiego Klubu Podróżnika. Opowiadaliśmy tam o naszej wyprawie w listopadzie zeszłego roku, a teraz będziemy mieli okazję powrócić jeszcze raz na jezioro Inari, ale również opowiedzieć o dalszych planach, o wielkich wyścigach i naszych szansach na dłuuugich dystansach.

To już drugie spotkanie z serii, która pomaga nam zdobywać środki na naszą działalność, dlatego każdy kto kupi bilet na te spotkania staje się niejako partnerem naszego zespołu i w ten prosty sposób bierze udział w pierwszym polskim takim projekcie.

Do zobaczenia w Poznaniu!

Przeczytane i zapamiętane

2011-06-27T16:36:00.003+02:00

" - Czy wiesz - jeśli w coś wierzysz, możesz sprawić, że osiągalne stanie się to, co największe i co najbardziej szalone: możesz wpiąć się na wysokość ośmiu tysięcy metrów, możesz samotnie przepłynąć łodzią Atlantyk.
- Jeśli masz odpowiednie płuca.
- W końcu uda ci się wszystko - to, i wiele innych rzeczy. Tylko ludzie - ludzi nie możesz zmusić. Oni muszą cię zrozumieć. Ich serca i dusze nie są górami ani oceanem, są oczekującymi wyspami. Nadzieją i chwilą.
Czasem cię zrozumieją.
Naturalnie, nie każdy może wspiąć się na Mount Everest. Bo i po co? Może odkryje coś innego. Jakąś formułę. Jakieś dzieło sztuki. Może nawet samego siebie."

Kurt Diemberger " Góry i partnerzy"

Wszystkiego najlepszego!

2011-06-25T17:05:00.013+02:00

Dzisiaj mijają dokładnie trzy lata odkąd przyszły na świat nasze najmłodsze w całym stadzie psiaki: Ruka, Rasti, Balto, Kaksi i Bongo. Z tej okazji składamy im najserdeczniejsze życzenia zdrówka, beztroskich, szalonych zabaw ze swoimi psimi kumplami oraz wielu wspaniałych treningów, wypraw, wyścigów :)
A oto filmik z czasów szczenięcych naszej "piątki".

Dumna mama Anga ze swoimi maluchami
fot. Violetta

Tata piątki szczeniaków - Inari

Kacer z Kaksim

Czas niestety leci jak opętany i z małych szczeniaczków wyrosły już dawno uwielbiające bieganie prawdziwe psy zaprzęgowe, z którymi praca to czysta przyjemność. Widok psa, który po wielu błędach na początku swojej zaprzęgowej drogi biegnie wprost idealnie, wspaniale i z ogromną radością współpracuje z resztą psiaków z zespołu jest największą nagrodą dla maszera po latach jego ciężkiej pracy i opieki nad swoimi zwierzakami.

Balto
fot. Agnieszka Brzozowska

Rasti i Klein

Ruka

Bongo

Kaksi

Dzisiejsi solenizanci pochodzą z naszego drugiego i jak na razie ostatniego miotu. Planowaliśmy w tym roku odświeżenie stada, ale okazało się, że możemy stać się nowym domem dla siedmiu cudownych, doświadczonych Alaskan Husky, więc w tej sytuacji nie było sensu powiększać psiej rodzinki o kolejne maluchy.
Wszystkie urodzone w naszym kenelu psy zostały u nas, nigdy nie sprzedaliśmy żadnego szczeniaka, ani dorosłego husky i zawsze zanim zadecydujemy o powołaniu na świat nowych psich istnień wnikliwie analizujemy wszystkie za i przeciw. To się nazywa świadome macierzyństwo :)
W Polsce i na świecie niestety bardzo mało jest prawdziwych, odpowiedzialnych hodowców, dla których dobro psa i rasy byłoby najważniejsze. Najczęściej hodowla traktowana jest jako dobre źródło zarobku, a zwierzęta jak przedmioty są wykorzystywane i wyrzucane na śmietnik. To jest bardzo smutne, przerażające i godne potępienia, dlatego też aby nie powiększać ilości niechcianych i porzucanych psów postanowiliśmy nie rozmnażać naszych husky zarobkowo i w miarę możliwości pomagać zwierzakom adoptując je. Dla nas psy są przyjaciółmi i partnerami na ścieżkach naszego wspólnego życia. I polecamy wszystkim takie spojrzenie na psio-ludzkie relacje.

Spotkania rozpoczęte

2011-06-18T09:31:00.012+02:00

15-tego czerwca w Klubie Podróżnik w Warszawie mieliśmy ogromną przyjemność opowiedzenia o wyprawie Inarijarvi Expedition 2010, o przygotowaniach do niej oraz planach na przyszłość.
Bardzo dziękujemy wszystkim przybyłym za sympatyczną atmosferę i ciekawe pytania.
Osobne wyrazy wdzięczności należą się właścicielom Klubu, za to że mieliśmy okazję spotkać się z pasjonatami podróży w tak fajnym, klimatycznym miejscu.
mamy nadzieję jeszcze nie raz tam zawitać. I to najchętniej tym razem jako słuchacze.
W klubie ciągle coś się dzieje i można na organizowanych tam slajdowiskach podróżować po dosłownie całym świecie, a i przy okazji poznać świetnych ludzi.
Do zobaczenia zatem.

Warszawski Klub Podróżnik

2011-06-14T10:10:00.004+02:00

Czas szybko przeleciał i spotkanie w Klubie Podróżnik już jutro!

Kolejny raz serdecznie zapraszamy. Mamy nadzieję, że będzie ciekawie, że trema nie popsuje opowieści, a uczestnicy dowiedzą się o kolejnym sposobie na przeżycie swojego czasu w naszym wielkim świecie.

Zapraszamy serdecznie.

Femundlopet 2012

2011-06-08T09:19:00.001+02:00

Femundlopet to pod względem ilości zaprzęgów największy długodystansowy wyścig na świecie. Rozgrywany jest na dwóch dystansach 400 i 600 kilometrów.

Start i meta wyścigu znajduje się w Roros, w środkowej części Norwegii.
Raz do roku to zabytkowe, wpisane na światową listę UNESCO miasto, staje się światowym centrum mushingu.
W tym roku na starcie stanęło 180 zaprzęgów z 16 krajów!
Nigdy jeszcze na starcie tego rozgrywanego od 22 lat wyścigu nie pojawił się żaden Polak.
3. lutego 2012 może się to zmienić.

Nasze dwa zaprzęgi już rozpoczęły przygotowania. Trenujemy, planujemy i szukamy pieniędzy na to przedsięwzięcie.
Po raz pierwszy nadarza się okazja, aby Polacy dołączyli do elitarnej grupy długodystansowców. I to od razu dwoje Polaków.
Syberiada wie jak się przygotować do startu, wie jak sobie w takim wyścigu poradzić.
Nasze zaprawione w "boju" psy także to potrafią!

Poszukujemy wsparcia w tym dziele. Opłaty startowe, badania psów na obecność przeciwciał wścieklizny wymagane przy wjeździe do Norwegii, paliwo, noclegi i środki na cały okres przygotowawczy to spore pieniądze, które musimy zdobyć. Nie damy rady jednak zrobić tego sami. Potrzebujemy pomocy sponsorów. Dlatego jeśli chcecie wziąć udział w tym historycznym wydarzeniu, a zarazem osiągnąć swój własny cel marketingowy za naszym pośrednictwem, to zapraszamy do współpracy.

Wiosenna Wyspa Młyńska

2011-06-06T17:01:00.005+02:00

Długie dytanse cz. 3

2011-06-02T07:35:00.001+02:00

Czas już powiedzieć czym tak naprawdę są długie dystanse. Co w nich jest takiego pociągającego, że uprawiamy właśnie taką formę mushingu.

Odpowiedź jest w zasadzie dość prosta. Na szlaku, kiedy jedziemy sami z psami mamy idealną okazję do bycia z naturą, czucia ją dosłownie przez pory skóry.
Aby dojechać do końca musimy się z nią zgrać, zjednoczyć z jej siłami. Dostroić do niej i zapomnieć się w pokonywaniu przestrzeni. Żyć rytmem biegu.

Trzy godziny bezustannego posuwania się naprzód, dwadzieścia minut przerwy na przekąskę i znowu dwie godziny do przodu. Po takim odcinku musimy zatrzymać się na dłużej. Psy straciły sporo energii, więc muszą dostać porządny posiłek i parę godzin pospać. Stoimy tym razem pięć godzin.
Psy śpią, a my przygotowujemy im jedzenie. Musi być tłuste i jak najbardziej mokre, bo psiaki tracą mnóstwo wody w trakcie biegu.
Przygotowanie karmy zajmuje dobrą godzinę. Potem dajemy ją psom. Po jedzeniu śpią dalej, my też mamy chwilę na odpoczynek dla siebie.
Wreszcie ruszamy w dalszą drogę. Czeka nas następne pięć godzin biegu, a po nim kolejne pięć godzin odpoczynku. Wpadamy w tym rytmie w trans, wiele rzeczy wykonujemy automatycznie. Bieg, odpoczynek, bieg. Kwintesencja długiego dystansu. Ten rytm pozwala nam przejechać przynajmniej 160 km w ciągu doby! Czasem prawie 200. To doskonałe tempo. Pozwala liczyć na dobry wynik.

Zanim jednak psy będą w stanie tak biegać, musimy wykonać z nimi ogrom pracy w czasie treningów. Trening siłowy na początku sezonu daje bazę do późniejszej pracy nad wytrzymałością. W trakcie treningów trzeba przebiec około 2-2,5 tys. kilometrów. Taki dystans wydaje się optymalny.

Tak wykonana praca na treningach pozwala potem cieszyć się fantastycznym rytmem pracy na trasie wyścigu i liczyć na dobre miejsce w stawce wielu zaprzęgów.

Alaskany miesiąc później

2011-05-31T09:24:00.002+02:00

Minął miesiąc od czasu kiedy Alaskany zamieszkały w naszym kenelu i musimy powiedzieć, że zaaklimatyzowały się wspaniale. Jest to raczej typowe dla wszystkich zaprzęgowców. One dość łatwo zmieniają miejsca i ludzi. Bardzo łatwo nawiązują kontakt z ludźmi, a jeśli jeszcze trafiają w nowym miejscu do pracy, to jest już dla nich super.

Trzymają się w swojej grupie, bawią się ze sobą, choć składają wizyty siberianom i vice versa. Nie mają problemów ze "starymi" mieszkańcami kenelu, a Nicola jest w tej chwili wręcz uwielbiana z powodu apogeum cieczki!

Cała siódemka okazała się totalnie sympatyczną brygadą, łażą za nami wszędzie, domagają się kontaktu z nami i pieszczot. Dante bije w tym rekordy!
Krótko mówiąc szkoda, że zaczyna się lato i treningi trzeba odłożyć do jesieni!

Spotkanie w Klubie Podróżnik

2011-05-29T15:32:00.006+02:00

Serdecznie zapraszamy 15 czerwca o godz. 19 na prelekcję i pokaz slajdów do warszawskiego Klubu Podróżnik.

Będzie to pierwsze spotkanie z całej serii podobnych wydarzeń, które pragniemy zrealizować w całej Polsce.

W jego trakcie opowiemy o naszej Lapońskiej Odysei, którą nieświadomie rozpoczęliśmy prawie sześć lat temu, i która potrwa zapewne jeszcze długo.
Sporo miejsca poświęcimy także planom na przyszłość i najbliższemu celowi, a mianowicie wyścigowi Femundlopet 2012.

Seria spotkań ma w zamyśle między innymi pomóc nam sfinansować start właśnie w tym wyścigu.
Mamy nadzieję, że 10 zł za wstęp na nasze prelekcje to niezbyt wygórowana kwota, tym bardziej, że za te pieniądze nie tylko podzielimy się z Wami częścią naszego życia, ale też niejako zostaniecie sponsorami tego wydarzenia i przyczynicie się do historycznego pierwszego startu polskich psich zaprzęgów w tym największym na świecie wyścigu.

Zapraszamy serdecznie.

Prelekcje

2011-05-25T10:57:00.002+02:00

Psimi zaprzęgami zajmujemy się już dwanaście lat. Druga połowa tego okresu to działalność profesjonalna, dodatkowo zorientowana na wyczynowy sport i działalność ekspedycyjną.
Mamy sporo doświadczeń za sobą, mnóstwo planów na przyszłość. Postanowiliśmy więc podzielić się naszymi doświadczeniami i emocjami z innymi ludźmi.
Goście, którzy odwiedzają nas przy okazji wycieczek psimi zaprzęgami, czy innych imprez, które organizujemy, doskonale wiedzą ile w ich trakcie opowiadamy o naszej pasji i doświadczeniach. Wiemy również, że te opowieści cieszą się niemałym zainteresowaniem. Nasza działalność dla większości ludzi to jakby nie patrzeć jednak egzotyka. O Afryce, południowej Europie, czy innych modnych turystycznych kierunkach, ludzie wiedzą bardzo dużo. Natomiast Północ i to jeszcze w takim wydaniu to już zupełnie inna historia.

Dlatego właśnie przygotowujemy obecnie serię prelekcji, z którymi zamierzamy ruszyć w Polskę. Ten temat wart jest przedstawienia go większej ilości osób. Postaramy się zorganizować spotkania w kilku miastach Polski.
Przez półtorej godziny opowiadać będziemy o naszej działalności, o wyprawie, naszych psach i planach na przyszłość.
Ponadto te spotkania mają pomóc nam zdobyć środki finansowe niezbędne do realizacji naszego projektu, dlatego będziemy rozprowadzać na nie bilety. Ich koszt będzie jednak niewielki.
Już teraz zapraszamy serdecznie na zaprzęgowe spotkania:)

Kacpi

2011-05-24T11:03:00.013+02:00

Dzisiaj, grzebiąc w płytach ze zdjęciami natrafiliśmy na fotki naszego synka. Kacperek ma już niemal 11 lat i w swoich pasjach idzie jak na razie naszą drogą. Ukochał naturę i sport. Psy to jego żywioł, choć od czasu kiedy rozpoczął treningi piłki nożnej trochę zaniedbał mushing, ale to była konieczność. Chłopaki większość turniejów i meczów mieli zimą, i chcąc uniknąć przeziębień i choróbsk, Kacpi odpuścił treningi w plenerze. Zwłaszcza te w czasie dominujących tej zimy odwilży.

Wracamy do znalezionych zdjęć:)
Te fotki robiliśmy już parę lat temu i jest na nich Kacper prowadzący zaprzęg. Nie ma tam, z oczywistych przyczyn, zdjęć z jego największego "wyczynu" tamtych czasów, a mianowicie najbardziej traumatycznego wydarzenia w naszym zaprzęgowym życiu.

Otóż pewnego lutowego dnia, jadąc w trójkę zaprzęgiem jedenastu psów, Kacpi siedział w worku na saniach, my staliśmy oboje na płozach, popełniliśmy największy możliwy błąd jadąc z dzieciakiem, jaki można sobie wyobrazić. Puściliśmy sanie podając sobie torbę od aparatu, robiliśmy tego dnia mnóstwo zdjęć, a aparat ciągle wędrował z rąk do rąk.
Podczas jednej z takich zamian oboje, będąc pewni że druga osoba trzyma hamulec, puściliśmy zupełnie sanie.
Jak to w takich sytuacjach zazwyczaj bywa, psy ruszyły zdecydowanie naprzód, zostawiając nas z tyłu!
Rozpoczął się dla nas największy koszmar. Jedenaście psów pędzących z pięciolatkiem w saniach! Nie jesteśmy w stanie opisać strachu jaki wtedy czuliśmy.
Próbowaliśmy oczywiście gonić zaprzęg, ale nie mieliśmy żadnych szans z psami, które teraz na dodatek biegły niemal bez obciążenia!
Mogliśmy jedynie krzyczeć do Kacperka, żeby wyszedł z worka i wyskoczył z sań.

Koszmar trwał przez kolejne trzy kilometry, podczas których psy na szczęście biegły po znanej sobie trasie, a nie zbliżały się do szosy i jeżdżących nią samochodów.
Liczyliśmy na to, że prędzej czy później, któryś z psów poplącze się w linach, a to spowolni zaprzęg. W końcu tak też się stało, ale zanim to nastąpiło Kacpi dokonał czynu po prostu bohaterskiego. Zamiast opuścić przy jakiejkolwiek okazji sanie, on wyszedł z worka, przeszedł po konstrukcji sań na płozy i z całej siły cisnął hamulec, próbując zatrzymać psy!!! Pięciolatek!

Początkowo jego hamowanie nie przynosiło żadnego skutku, bo pod cienką warstwą ubitego śniegu był asfalt drogi dojazdowej do leśniczówki, ale kiedy po chwili z niej zjechał na normalną gruntową, leśną drogę to sytuacja się zmieniła. Na hamulcu zbierał się śnieg, jakieś gałęzie, trawa. Z każdym metrem przybywało tego, a to zwiększało skuteczność hamowania. Dodatkowo psy spowalniał zaplątana w linę Mała Wreszcie zaprzęg stanął. Po chwili dotarliśmy w to miejsce i my.

To była najgorsza i najbardziej niebezpieczna z sytuacji jakie nam się przydarzyły. Na szczęście wszystko tamtego dnia dobrze się skończyło, a my wprowadziliśmy w życie parę kardynalnych zasad, aby nic podobnego już nigdy się nie przydarzyło.

Po tej akcji Kacper ogłosił nam, że nigdy więcej nie chce słyszeć nawet o zaprzęgach i był w tym postanowieniu konsekwentny dwa lata. Dopiero po takim czasie zaczął z nami trenować, a od jakiegoś czasu sam chwali się, jak to sobie znakomicie poradził w tamtej strasznej sytuacji.

Tuż przed ucieczką.

Treningi przed "traumą"

Jeden z pierwszych treningów Kacpra po dwuletniej przerwie. Tu z Odynem.

Dobrze jest tak czasem trafić na stare fotki i ożywić pamięć:)

Maj

2011-05-22T13:13:00.007+02:00

Maj to chyba najlepszy z letnich miesięcy. Jest ciepło, ale nie upalnie. Rozkwita fantastycznie przyroda, jest pięknie. Ponadto na tyle daleko do zimy, że jeszcze się nie stresujemy przygotowaniami do niej. Mamy trochę czasu dla siebie. Możemy wreszcie trochę pobiegać, uprawiać nordic walking i jeździć na rowerze. A przy okazji podglądać naturę.

Spotkanie z Elżbietą Dzikowską

2011-05-17T23:45:00.010+02:00

W zeszły czwartek mieliśmy ogromną przyjemność uczestniczyć w spotkaniu z niezwykłą podróżniczką, autorką filmów i książek podróżniczych, panią Elżbietą Dzikowską.
Zresztą co o Pani Dzikowskiej można jeszcze powiedzieć? Nie ma chyba w Polsce osoby, która by jej nie znała. Wielu z nas od dziecka towarzyszyły jej filmy i programy, jak choćby "Pieprz i wanilia" realizowane wraz z jej mężem Tonym Halikiem.

Dzięki bydgoskiej Bibliotece Miejskiej mieliśmy tę olbrzymią przyjemność zobaczyć i posłuchać Pani Elżbiety Dzikowskiej. Usłyszeliśmy o dawnych wyprawach i przygodach, ale też poznaliśmy Jej najnowsze plany i projekty.

Ponadto Daria otrzymała z rąk tej legendarnej podróżniczki jej najnowszą książkę wraz z dedykacją. Książka ta była nagrodą w konkursie zorganizowanym z okazji tej prelekcji, którego zwyciężczynią została Daria.

Przy tej okazji Daria miała sposobność chwilę porozmawiać z podróżniczką i pokrótce przedstawić Jej nasze plany.
Znakomite spotkanie, fantastyczna opowieść o czasach dawnych i współczesnych, no i możliwość spotkania Takiej osoby!

Niestety w pośpiechu zapomnieliśmy zabrać aparat, co zdarza nam się niezwykle rzadko. Na szczęście jednak możemy opublikować zdjęcia dzięki uprzejmości Biblioteki .

O psach słów kilka

2011-05-06T16:56:00.006+02:00

Mówi się, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. To może i prawda, ale w rzeczywistości pies to coś znacznie więcej.
Dzięki temu, że pracujemy z psami, że razem z nimi pokonujemy trudne trasy w mrozie i śniegu, mamy możliwość poznania psiej psychiki z innej niż zazwyczaj człowiek ma okazję strony. Jesteśmy z nimi nie tylko wtedy kiedy jest fajnie, miło, kiedy można się do nich przytulić, ale także wtedy kiedy trzeba się mocno napocić, podjąć trudne decyzje i walczyć z rozmaitymi przeciwnościami losu. Kiedy na wyprawie pakujemy się w sam środek śnieżnej burzy, kiedy dopadają nas wątpliwości, czy wyjdziemy z tej sytuacji cało, bo mróz i wichura odbierają siły i niekiedy wiarę, a do najbliższych ludzi jest 80 km, to wtedy zaczynają się budzić między nami i psami więzy, których zerwać już nie sposób. Katastrofalna sytuacja wymusza na nas pełną mobilizację. Jesteśmy wtedy zależni od siebie w sposób absolutny. Nasz los zależy od psów, a ich los od nas. Nie poradzimy sobie w takiej sytuacji bez nich i na odwrót. Tylko pełna współpraca i ciężka walka z naturą da nam szansę wyjścia obronną ręką.

Po czymś takim inaczej patrzy się już na swoje psy. Pies staje się partnerem, najważniejszym członkiem naszego zespołu. Prawda jest taka, że na wyprawie, czy długim wyścigu wszystko zależy od psów. Możemy być nieprawdopodobnie wytrenowani, wybiegani, możemy przebiec sami cały dystans obok sań, żeby ulżyć psom, ale to i tak nic nie da jeśli mamy słaby zespół psów. Długie wyścigi wygrywa się dzięki psim wrodzonym i wytrenowanym zdolnościom. Kiedy one je mają, my mamy szansę osiągnąć wszystko. Dobry maszer to taki, który potrafi psom pomóc, zadbać o nie na trasie i nie przeszkadzać im w trakcie biegu i odpoczynku!

Każdy maszer powinien zdawać sobie sprawę, że jest dokładnie tyle wart ile jego psy, i że ewentualne sukcesy zawdzięcza właśnie im, i im należy się za to szacunek i opieka! Mushing, bowiem, to sztuka współpracy człowieka ze zwierzęciem, które podejmuje ją zupełnie bezinteresownie, nie oczekując w zamian nagrody. Nie zapominajmy o tym!

Alaskan husky w akcji

2011-05-04T21:45:00.002+02:00

Po świętach i długim weekendzie zapanowała iście maszerska pogoda i nareszcie wybraliśmy się na trening z naszymi nowymi psami. Nie mogliśmy się doczekać zobaczenia w akcji tak wspaniałego teamu, no i wreszcie mamy za sobą pierwsze kilometry z kompletnym zaprzęgiem Alaskan husky.

Pierwsze co rzuciło się w oczy, a jeszcze bardziej chyba w uszy, to spokój na starcie. Żadnego szarpania, drapania ziemi, szczekania i opętańczego wycia, którym raczą nas zwykle nasze syberiany. Jedynie Nikola nawiązywała do tamtych tradycji:)

Dzięki spokojnemu czekaniu psów na start nie mieliśmy problemu z wypięciem karabinka startowego, co w istocie było miłą odmianą.
Sam moment startu był bardziej "miękki", niż to do czego jesteśmy przyzwyczajeni od lat. Alaskany ruszyły mniej gwałtownie, jakby rozpędzały się z każdym krokiem, stopniowo. Syberiany startują u nas takim jednym wielkim wyrzutem przed siebie, który wymusza na nas totalne skupienie, aby nie zgubić zaprzęgu już na starcie.

Dłużej dochodziły do swojej maksymalnej prędkości, ale za to kiedy już ją osiągnęły, to długo utrzymywały ją na tym poziomie. Trudno po jednym krótkim, pięciokilometrowym przejeździe wypowiadać się o możliwościach tych psów, jednak parę spostrzeżeń już mamy.

Po pierwsze - Dante prowadził zaprzęg na ogromnym luzie, sprawiając wrażenie psa znajdującego się na relaksującym spacerze! Zresztą po treningu tak właśnie wyglądał. Świadczy to o ogromnym potencjale tego psa. Wygląda na to, że Dante jest chyba największą gwiazdą tego zaprzęgu!

Po drugie - Nikola, to tytan pracy, ona daje z siebie wszystko!!! Wycisnęła siebie samą jak cytrynę na tym treningu! Ogromne serce i zapał do biegania!

Po trzecie - wheel dogi Pips i Dedee, urodzeni do tej pozycji, mają tę cechę, którą na tej pozycji wprost kochamy u psów - klapy na oczach, takie psy kiedy pracują to wszystko inne mają w d..., biegną przed siebie jak w transie i tylko to się dla nich liczy. Tak samo pracują u nas Inari,Lego,Mumin.

A do tego trzy fantastyczne dziewczyny Arina, Zuza i Tanda. Zuza wydaje się stworzona do pracy w parze z liderem, jako trail lider, ale czy tak będzie to się okaże. Tanda to typowy point dog, druga para to chyba najwłaściwsza dla niej pozycja, choć oczywiście będziemy próbowali jej na innych pozycjach. Arina natomiast to suczka chyba najbardziej wszechstronna, z całą pewnością może pracować jako wheeler, ale podobno też dobrze radzi sobie z funkcja lidera, dzisiaj w każdym razie była doskonała jako team dog.

To pierwsze nasze spostrzeżenia i być może praktyka nieco je zweryfikuje, jednak jedno nie pozostawia wątpliwości - mamy świetny zaprzęg z olbrzymim potencjałem, wielkim sercem do biegania, a większość z tych psów może sprawdzić się na rozmaitych w nim pozycjach.
Brakuje tam jedynie ósmego, mocnego psa, ale w tej kwestii mamy już pewną koncepcję, którą będziemy sprawdzać w akcji. Być może Sami stanie się w tym teamie kropką nad i. Zobaczymy.

Bagna Biebrzańskie

2011-04-26T11:50:00.023+02:00

Dzikie i piękne tereny Podlasia fascynowały nas od dawna, jednak do tej pory niestety nie udawało nam się tam zawitać, ucieszyliśmy się więc ogromnie już na samą myśl o wyjeździe w okolice Biebrzańskiego Parku Narodowego. Nie mogliśmy przecież odmówić sobie zobaczenia jednej z największych ostoi dzikiej przyrody w Europie, w szczególności kiedy naszymi przewodnikami byli Greta i Wojtek - znawcy i pasjonaci Biebrzy.

Mając niestety tylko jeden dzień do dyspozycji, odbyliśmy wspaniałą objazdową wycieczkę po najpiękniejszych miejscach Doliny Biebrzy i możemy śmiało powiedzieć, że zakochaliśmy się w tej cudownej krainie :)

Carska Droga - przepięknie położona szosa, przecinająca Biebrzański Park Narodowy na odcinku ok. 35 km. Po obu jej stronach rosną bagienne olszyny czyli olsy oraz bory sosnowe, które są schronieniem łosi, jeleni, wilków, żurawi i wielu innych zwierząt. Jadąc Carską Drogą należy być bardzo ostrożnym i czujnym, ze względu na przechadzające się nią zwierzęta oraz stojące co jakiś czas samochody, których właściciele podziwiają oraz fotografują skrytego w gęstwinie łosia lub żurawia.

Olsy

Nasi przewodnicy: Greta i Wojtek.

Żurawie

Widok na bagna z wieży widokowej w miejscowości Gugny.

Łosie tu były :)

Kaczeńce - przysmak łosi

Carska Droga

Wizyta w gospodarstwie "Sucha Barć" należącym do "Króla Biebrzy" - Krzysztofa Kawenczyńskiego, jedynego mieszkańca wsi Budy.

Prezent od "Króla Biebrzy": przewodnik po Biebrzy z dedykacją oraz mapy :)

Widok na Bagno Ławki z kolejnej wieży widokowej, znajdującej się w pobliżu Carskiej Drogi. Mieliśmy szczęście dojrzeć tam "pasącego się" w oddali łosia.

Pływak żółtobrzeżek to drapieżny chrząszcz przystosowany do życia w wodzie.

Żeremie bobrowe

Cudowne i niezwykle tajemnicze olsy.

Rozlewiska Narwi i Biebrzy widziane ze wzgórza w pobliżu wsi Góra Strękowa, na którym znajdują się ruiny bunkra z czasów II wojny światowej. W dniach 7- 10 września 1939 roku rozegrała się tam Bitwa pod Wizną, zwana Polskimi Termopilami, którą dowodził kpt. Władysław Raginis.

Ruiny bunkra

Alaskan Husky w naszym kenelu

2011-04-19T20:07:00.021+02:00

W ostatnich dniach nasz kenel wzbogacił się o zupełnie fantastyczne psy. Planowaliśmy w tym roku wzmocnić stado, ale to co się wydarzyło przeszło nasze najśmielsze wyobrażenia.

Otóż pewnego pięknego poranka dostaliśmy maila od maszerów znad Biebrzy, Grety i Wojtka, którzy w otulinie Biebrzańskiego Parku Narodowego organizują wycieczki psimi zaprzęgami i wiele innych atrakcji z psami zaprzęgowymi, a także mocno działają w adopcjach psów, rasowych i nie rasowych, prowadząc dla nich dom tymczasowy, a na dodatek pracują jeszcze z dziećmi i to tymi, które nie mają szczęśliwego i lekkiego dzieciństwa.

Napisali w nim, że są u nich dorosłe, wytrenowane psy z Czech, mające już na koncie starty, a nawet zwycięstwa w długodystansowych wyścigach. Niektórzy bowiem z czeskich maszerów za swój priorytet uznali starty w zawodach średniodystansowych i zaczęli hodować psy specjalnie stworzone do takich biegów, a więc alaskan husky, z którymi dotąd biegali, zaczęli chętnie sprzedawać do innych keneli. To tak w dużym uproszczeniu i skrócie, żeby nie zanudzać szczegółami.

Związane to jest z postępującą specjalizacją w sporcie zaprzęgowym. Sprinty biegają psy, które mają coraz mniej wspólnego z psami tradycyjnie rozumianymi jako zaprzęgowe, długie dystanse to działka alaskan husky, a średnie dystanse to pole do popisu dla mieszanek dwóch poprzednich wymienionych typów psów, znowu w sporym uproszczeniu:)

Alaskan husky nie są zwyczajnie tak szybkie, aby uzyskiwać wysokie lokaty na zawodach innych niż długodystansowe - bezetapowe wyścigi rozgrywane w najzimniejszych regionach świata. Tutaj są bezkonkurencyjne.

W taki sposób psiaki trafiły pod naszą "strzechę", ale zanim to nastąpiło zaliczyliśmy dzięki naszym przyjaciołom znad Biebrzy kapitalną wycieczkę po bagnach i okolicach. O tym w następnym poście.

Już na wstępie alaskany okazały się fantastycznie otwartymi zwierzakami, takimi co to potrafią człowieka zalizać na śmierć:)
Bardzo lgną do ludzi, domagają się fizycznego kontaktu. Kiedy jesteśmy na wybiegu cały czas chodzą za nami i przychodzą po pieszczoty. Już w zabawie zdradzają niespożytą energię, non stop biegają, bawią się, gonią albo kopią dziury. Ciągle mają coś do zrobienia! Jest ich siedem, więc ruch na wybiegu jest konkretny!

Ta siódemka to Dante - lider zaprzęgu, najstarszy z całej grupy siedmioletni pies, bardzo towarzyski, kiedy chce pieszczot podgryza i szczypie. Ma na koncie zwycięstwo w czeskim wyścigu Sedivacky Long na dystansie 222km. Znakomity pies z jednej z najlepszych linii hodowlanych alaskan husky.

Arina - czteroletnia suczka, point/swing dog, potrafi poprowadzić zaprzęg, najbardziej nieśmiała ze wszystkich, świetna linia hodowlana, znakomite warunki fizyczne, a do tego spokój i opanowanie. Takie psy mają ogromne możliwości! Już na oko widać jej wielką siłę. Oprócz tego to fajna, miła suczka.

Pips - pięć lat, syn Dante, wheel dog w czystej postaci, wielki, nieprawdopodobnie silny, wprost stworzony do biegania na tej pozycji. Do tego największa chyba przylepa z całej siódemki, wprost nie można się od niego opędzić, jest wszędzie tam, gdzie my i ciągle szuka z nami kontaktu i pieszczot, no chyba, że akurat jest zajęty dzikimi gonitwami z bratem!

Dedee - pięć lat, brat Pipsa, wheel dog, o jego warunkach fizycznych można napisać dokładnie to samo co o Pipsie, są niemal klonami. Różni ich jedynie nieco umaszczenie i charakter. Dedee jest mniej gwałtowny, trochę bardziej spokojny i nieco wyciszony. Bardzo zżyty z bratem. Dedee to weteran, podobnie jak ojciec, Sedivackiego Longu. Kochany psiur w każdym calu.

Zuza - pięć lat, siostra Pipsa i Dedee, trail leader, mały wulkan energii, dużo mniejsza od braci, niezwykle ruchliwa i żywa, zawsze jest czymś zajęta, albo goni się z kimś, albo kopie dziury i tak na okrągło. Fajnie poszczekuje na inne psy zachęcając je do zabawy.

Tanda - pięć lat, siostra Zuzy, point/swing dog, najmniejsza z rodzeństwa, bardzo wesoła, chętna do zabawy. Podobnie jak jej bracia wciąż kręci się koło nas, a zwłaszcza Kacpra. Możliwości zaprzęgowe jak u reszty rodzeństwa. Kopanie dziur to zdecydowanie jej pasja!

Nicola - pięć lat, swing/point dog, w porównaniu z Pipsem, czy Zuzą bardzo spokojna ożywia się nieprawdopodobnie, kiedy zaczyna się coś dziać. Nicola ma za sobą ukończony etapowy wyścig w Alpach, La Grande Odysee na dystansie ok 1000 km! Bardzo mocna, wytrzymała, słynie z cudownie wydajnego biegu w kłusie. A poza tym to miła, kochana dziewczyna.

Wszystkie psiaki zaaklimatyzowały się błyskawicznie do nowych warunków, są w świetnej kondycji, widać po nich, że Greta i Wojtek bardzo dbali o ich formę i samopoczucie, a my jesteśmy niezwykle szczęśliwi, że te cudowne zwierzaki trafiły właśnie do nas!
Wraz z nimi otrzymaliśmy potężną dawkę motywacji do dalszego działania! Za to wszystko bardzo dziękujemy Grecie i Wojtkowi!

Zbrojenia

2011-04-15T07:44:00.003+02:00

Ten rok miał być poświęcony na wzmocnienie Syberiady. Nie pojechaliśmy na żadną wyprawę, bo akurat na szczyt sezonu przypadał termin cieczki Angi i Sami, a jedną z nich planowaliśmy pokryć.
Psy starzeją się w nieubłaganym tempie i bez nowych, młodych psów nie poradzimy sobie za chwilę. W każdym razie Sami z Kleinem próbowali robić coś z niżem demograficznym, no i teraz czekamy na efekty ich poczynań.

Natomiast zupełnie niespodziewanie pojawiła się nieprawdopodobna możliwość jeszcze innego wzmocnienia stada, którą postanowiliśmy wykorzystać. Bylibyśmy zresztą idiotami, gdybyśmy postąpili inaczej.
W języku sportowym nazywa się to transferem roku! A w tym wypadku chyba dekady!
Czeka nas za chwilę spora wycieczka, a o jej efektach napiszemy w następnym poście.
Zapraszamy do śledzenia, bo to początek świetnej historii.

Femundlopet 400 and Finnmarkslopet 500 in one season

2011-04-12T10:44:00.003+02:00

In February and March 2012 two our teams will compete in the longest sled dog race in Europe. We will be first Polish mushers in Femundlopet, and Daria will be first Polish woman in Finnmarkslopet.
Never before has a team from Poland was not involved in two long distance races in one season. We will try to do it!

Become our sponsor - just buy the T-shirt and help support our big dream!

Femundlopet 400 i Finnmarkslopet 500 w jednym sezonie

2011-04-02T13:30:00.004+02:00

W lutym i marcu 2012 dwa nasze zaprzęgi wystartują w najdłuższych wyścigach psich zaprzęgów w Europie. Na Femundlopet będziemy pierwszymi Polakami, a na Finnmarkslopet Daria wystartuje jako pierwsza Polka.
Jeszcze nigdy żaden zaprzęg z Polski nie brał udziału w dwóch długodystansowych wyścigach w jednym sezonie. Spróbujemy tego dokonać!

Rok temu było tak

2011-03-21T08:44:00.002+01:00

23 marca 2010 o godzinie 12.45. jako pierwsi Polacy zamknęliśmy pętlę wokół jeziora Inari.
To nasz ogromny sukces, będący ukoronowaniem lat trudnych przygotowań, lat planów i marzeń.

Pięć lat temu siedząc nad mapą Finlandii po raz pierwszy ujrzeliśmy to fantastyczne jezioro. Wtedy pojawiła się pierwsza myśl, by kiedyś objechać je dookoła po zamarzniętej tafli.
W 2005 roku było to jednak dla nas zbyt trudne zadanie. Mieliśmy za mało psów i doświadczenia by podjąć się takiego wyzwania. Ale w naszych głowach zagościło na stałe pragnienie jego zrealizowania.
Od tamtej pory przygotowywaliśmy się do naszej wyprawy. Kompletowaliśmy stopniowo psi team, sprzęt i doświadczenie organizując wyprawy po polskich puszczach.
Wreszcie nadszedł dzień, kiedy stwierdziliśmy, że jesteśmy gotowi.

Inarijarvi okazało się dokładnie tym, czym było w naszych wyobrażeniach. Fantastycznie pięknym jeziorem z nieprawdopodobnym labiryntem wysp i totalnie skomplikowaną linią brzegową.
Pojechaliśmy tam aby zmierzyć się z Północą. Zobaczyć na własne oczy wszystkie jej atrybuty. Wielki mróz, silne wiatry, ale też piękną słoneczną pogodę, zorzę polarną i ogrom śniegu.
Wszystkiego tego doznaliśmy. W ciągu trwającego trzy doby biegu wokół jeziora Północ pokazała nam wszystkie swoje oblicza. Spaliśmy w namiocie przy trzydziestostopniowym mrozie, jechaliśmy naszymi zaprzęgami przy minus dwadzieścia pięć w dzień i w nocy, ale także prażyliśmy się w niemal upalnym słońcu w środku dnia, kiedy to straszliwie dręczyło nas pragnienie.

Ostatniej nocy na jeziorze natura rzuciła do akcji swoją najpotężniejszą broń – wichurę.
Tamtej nocy wiało około 100 km/h. Nie byliśmy w stanie rozbić namiotu, gdyż on robił wszystko, żeby odlecieć w mrok nocy. Psy zasypywał nawiewany zewsząd śnieg. Nie było jak natopić śniegu, ąby mieć wodę dla psów i siebie. Tkwiliśmy na otwartej przestrzeni bez możliwości ukrycia się za jakąś wyspą, których jak na złość nie było w ogóle w tym rejonie.
To był najbardziej dramatyczny moment całej wyprawy.

W końcu udało nam się przykryć psy polarowymi kocami, które mieliśmy specjalnie na takie właśnie okazje, a nam samym ukryć się w ułożonym za saniami jak płachta biwakowa namiocie i dotrwać do świtu, czyli mniej więcej piątej rano.
Wtedy to ujrzeliśmy widok, który dosłownie nas zmroził. Psy w całości pokryte były lodową skorupą. Nawiewany na nie śnieg w styku z ciepłym ciałem psa topił się, a następnie zamarzał. W ten sposób powstała lodowa skorupa. Zwierzaki leżały na resztkach słomy, bardzo ciasno zwinięte w kłębek i kompletnie bez ruchu. To był jedyny moment, kiedy mieliśmy wątpliwości, czy damy radę.

W pewnym momencie weteran Moli, najstarszy pies w całym zespole – 9 lat, podniósł się zwyczajnie i na dodatek dla rozgrzewki zaczął się tarzać po śniegu. Momentalnie całe napięcie minęło. Wiedzieliśmy, że wszystko będzie dobrze. Szybko ruszyliśmy naprzód, żeby znaleźć się w bardziej przyjaznym miejscu.
Tego dnia Północ pokazała nam jeszcze jedno oblicze. Wichura przyniosła niż i zrobiło się ciepło – ok.0 stopni – i przez moment padał nawet deszcz.

Inarijarvi Expedition 2010 to spełnienie naszych marzeń, to bezcenne źródło wiedzy o mushingu, Północy, psach i o nas samych. To wreszcie niesamowite źródło motywacji do realizacji naszych przyszłych projektów, które są już dość ściśle rozpisane. Po takiej wyprawie wiele spraw staje się oczywistych i przestaje być problemem. I tak właśnie miało być!

Długie dystanse cz.2

2011-02-19T09:14:00.003+01:00

Długie godziny treningów, często w trudnych warunkach, mrozie, śniegu, czasem deszczu i błocie. Do tego cała masa pracy na zewnątrz nie zależnie od pogody, pory dnia i roku, bez urlopów i wolnych weekendów, czy świąt. Tak wygląda w skrócie nasze życie.

Pytanie tylko - po co?
Często je słyszymy, niemal każdy kto nas odwiedza je zadaje.

Odpowiedź na nie nie jest prosta. To, że żyjemy w taki właśnie sposób wynika z wielu czynników.
Po pierwsze musi się w naszym życiu coś dziać, musimy mieć jakiś cel i to najlepiej bardzo trudny do osiągnięcia.
Po drugie pragniemy naprawdę przeżyć swe życie i to na maksymalnie wysokich obrotach, a do tego musimy być sami w centrum wydarzeń. Zdecydowanie nie wystarcza nam podziwianie osiągnięć innych.

Przede wszystkim jednak, chyba najważniejsze jest w tym stworzenie sobie samemu możliwości dojścia do celu. Jest taki moment w ekstremalnych działaniach, kiedy człowiek nagle zdaje sobie sprawę, że zrobił wszystko co w jego mocy, aby dać sobie szansę na sukces. Wtedy nadchodzi wielki spokój, pewność, że jestem zdolny zrealizować swój plan, że potrafię tego dokonać i jeśli na drodze nie pojawią się niezależne ode mnie okoliczności to dojdę do celu.

Ten spokój powoduje, że stajemy się szczęśliwi, zdecydowani. Nie roztrząsamy, czy zrobić tak, czy może inaczej. Zwyczajnie robimy swoje, a jeśli będziemy mieli szczęście to osiągniemy cel. Ale nawet kiedy nam się nie powiedzie, to śmiało powiemy sobie - zrobiliśmy wszystko, zabrakło trochę farta.

Dawno temu powiedziano, że nie dojście do celu jest najważniejsze, ale sama droga do niego i tak właśnie jest. Znajdź dla siebie możliwie najlepszy cel w swoim życiu, a potem zrób wszystko, aby go osiągnąć. Być może któregoś dnia będziesz mógł powiedzieć - tak jestem szczęśliwym człowiekiem, bo odnalazłem swoją drogę i pewnie nią podążam.
My ją znaleźliśmy!

To jest jedna z odpowiedzi, dlaczego właśnie psie zaprzęgi i długie dystanse.

T-shirt - kup i pomóż spełnić marzenia!

2011-02-07T14:46:00.011+01:00

Zrobiliśmy własną koszulkę, którą zamierzamy sprzedawać, aby w ten sposób zdobywać środki na naszą działalność. Od teraz możecie je kupować i jednocześnie stawać się naszymi sponsorami!

Koszty przygotowań do długodystansowych wyścigów są, co tu ukrywać, duże i dlatego musimy szukać partnerów i sponsorów.
Będziemy teraz robić wszystko co w naszej mocy, aby w przyszłym sezonie wystartować w dwóch długodystansowych wyścigach w Norwegii - 400 kilometrowym Femundlopet i 500 kilometrowym Finnmarkslopet. Stanie się to możliwe jeśli zdobędziemy pieniądze na opłaty startowe, wyjazdy, wynajęcie domu w Skandynawii i całe przygotowania zarówno w Polsce jak i tam na miejscu. Wg naszych wyliczeń kwota jaką musimy dysponować to 60 tysięcy zł. Zyski ze sprzedaży koszulek mogą jakąś część tej kwoty zapewnić.
Pomożecie?!

Koszulki są wysokiej jakości wyrobami firm Fruit of the Loom oraz Stedman o gramaturze 195 i 205 gr/m2.

Na koniec każdego miesiąca spośród wszystkich kupujących losować będziemy jedną osobę, która wraz z osobą towarzyszącą weźmie udział w jednym z naszych Husky Adventure. Oczywiście gratis:)

Długie dystanse cz.1

2011-02-06T17:03:00.005+01:00

Dzisiaj dojechały na metę najszybsze zespoły norweskiego wyścigu Femundlopet. Wyjechały na 600 i 400 kilometrowe trasy odpowiednio 3 i 4 lutego. Zatem na metę dotarły po 3 i 2 dobach. Zaprzęgi jak widać pokonywały 200 km w czasie jednej doby, średnio.

Wczoraj wystartował także jeden z najdłuższych wyścigów na świecie Yukon Quest. Owiany legendą, rozgrywany w Kanadzie i na Alasce, na 1000 milowym dystansie. Marzenie wielu maszerów.
Tam także psy pokonywać będą ok. 200 km dziennie.

Nie inaczej będzie także na startującym 12 marca Finnmarkslopet.

Długodystansowe wyścigi są najbardziej prestiżową, najbardziej wymagającą i ekscytującą formułą mushingu. Kwintesencją psich zaprzęgów.
To na kilkuset, czy ponad tysiąc kilometrowych dystansach mamy okazję poznać siebie i swoje psy. Tylko tam psie zaprzęgi stają się sportem naprawdę ekstremalnym!
Duży mróz, ogromny dystans i straszliwe niekiedy zmęczenie pozwalają człowiekowi poznać swe własne granice. I dotrzeć do nich, a często także przesunąć dużo dalej.

W długich dystansach trzeba mieć ogromną motywację, wielką cierpliwość i być gotowym na znoszenie niewygód przez dłuższy czas.
Wyścig trwa, jeśli mamy szybki zaprzęg, zależnie od dystansu od kilku do kilkunastu dni, ale żeby się do niego przygotować musimy wcześniej pokonać podczas treningów 2-4 tysiące kilometrów. Zakładając, że psy na treningu pobiegną ze średnią prędkością 15km/h to mamy od 133 do 266 godzin bezustannej jazdy.

Trening musi zostać zrealizowany od połowy września do początku lutego!
Często w błocie, deszczu, głębokim śniegu lub po lodzie. W mrozie, ale i w zbyt ciepłej pogodzie, kiedy wiele kilometrów musimy przebiec obok zaprzęgu, aby pomóc psom.
Potrzeba na to kupę czasu, zdrowia i szczęścia, abyśmy mogli zrealizować cały plan.

Dopiero wtedy jedziemy na wyścig, który staje się swoistą wisienką na torcie. Wyścig, w czasie którego będziemy mogli sprawdzić, czy wszystko zrobiliśmy jak trzeba.

Życiowa forma !

2011-02-04T10:05:00.005+01:00

Mamy w tej chwili jeden z najlepszych okresów naszego zaprzęgowego życia. wszyscy są zdrowi, zarówno psy jak i ludzie, bardzo dużo trenujemy, a właściwie to chyba nigdy nie trenowaliśmy tak dużo jak teraz. Jeździmy na coraz dłuższych trasach i z coraz większymi prędkościami. Pod względem sportowym wszystko układa się fantastycznie.
Psy są w absolutnie życiowej formie!

Nareszcie też udało nam się tak "skonfigurować" zaprzęgi, że prezentują identyczny poziom sportowy, a treningi dosłownie zamieniły się w wyścigi. Psy rywalizują między sobą i cały czas jeden zaprzęg stara się wyprzedzić drugi!

Jeździmy bardzo dużo kilometrów, choć już nie odrobimy strat ze stycznia, kiedy odwilż i deszcze uniemożliwiły nam w ogóle wejście do lasu. Mamy jednak nadal szansę zakończyć ten sezon z życiowym wynikiem pokonanych kilometrów.

W tym sezonie będzie to jedyne nasze sportowe osiągnięcie, bowiem postanowiliśmy zrezygnować z jakiegokolwiek wyjazdu, aby mieć więcej czasu na przygotowania do zasadniczej części naszego projektu. Nie zrobimy w tym sezonie żadnej wyprawy do Laponii, bo musimy się zbroić!
Niebawem nasze suczki rozpoczną cieczkę i wreszcie dwie z nich będą miały dzieci. Anga i Sami razem z Kleinem zostaną rodzicami psiaków, które powinny wyznaczyć nowy kierunek w naszym kenelu.
Marzec to najlepszy moment na ciążę, bo maluchy przyjdą na świat w maju i najbardziej zwariowany okres ich życia przypadnie na lato, a do zimy będą już całkiem duże.
Więcej szczegółów z naszych tegorocznych planów już w następnym poście.

Zaprzęgowe weekendy

2011-01-28T13:03:00.004+01:00

Po sporej przerwie powracamy do organizowania dwudniowych Husky Safari, których nie robiliśmy od ponad roku.
Wcześniejsza baza, którą wynajmowaliśmy w Borach Tucholskich, na dłuższą metę okazała się zbyt odległa od domu, co zwłaszcza w trakcie bardzo śnieżnej poprzedniej zimy okazało się sporym problemem (dwie godziny jazdy w jedną stronę).
Od tamtego czasu szukaliśmy wartego zaufania miejsca gdzieś w naszym pobliżu. No i wreszcie udało się. Nawiązaliśmy współpracę z ośrodkiem w Wiktorowie znajdującym się około 20 km od nas.
Tam będziemy teraz kwaterować i stołować naszych gości, a wycieczki odbywać będziemy w lasach wokół naszej wioski, tak jak i wszystkie inne.

Zapraszamy serdecznie na dwudniowe spotkania z naszymi psami. Organizujemy je zarówno w weekendy jak i inne dni tygodnia. W ich trakcie podróżować będziecie zaprzęgami jako pasażerowie, ale także spróbujecie swoich sił samodzielnie prowadząc zaprzęg!
Do zobaczenia na szlaku.

Rasti

2011-01-12T10:31:00.005+01:00

Odwilż zatrzymała nas w domu prawdopodobnie na cały bieżący tydzień, bo w lesie nie da się teraz pojechać na niczym, ani na saniach, ani na wózkach. Mamy dzięki temu czas pociągnąć dalej temat naszych psów.
Poprzednio opisaliśmy Kleina, dzisiaj nadszedł czas na jego partnerkę z pierwszej pary zaprzęgu Krzyśka, Rasti.

To jedna z pięciu najmłodszych członków naszego zespołu. Jej rodzeństwem są Ruka, Balto, Bongo i Kaksi. Wszyscy mają 2,5 roku. Ich matką jest Anga, a ojcem Inari.
Takie pochodzenie daje w zasadzie gwarancję dobrego biegania i u tej piątki tak właśnie jest!

Rasti z przyczyn losowych miała nietypowe wejście do zaprzęgu. Kiedy już zaczęła biegać to razem ze swoją siostrą i matką rozpoczęła cieczkę, która wyeliminowała ją z treningu na dobre trzy tygodnie, a później zawaliło nas śniegiem tak bardzo, że zrobienie kilku kilometrów było ciężką walką, a nie bieganiem. Nic gorszego nie mogło się przydarzyć młodemu psu.

Tymczasem wielkimi krokami zbliżał się termin wyjazdu na wyprawę, a wraz z nim dylemat, czy zabierać Rasti i Rukę ze sobą. W przypadku Ruki odpowiedź przyszła sama. Ta malutka suczka nie radziła sobie zupelnie z głębokim śniegiem, więc nie mieliśmy wątpliwości. Została w domu. Jej czas nadszedł w następnym sezonie.

Rasti natomiast, niewiele większa od Ruki, walczyła ze śniegiem z taką determinacją i wytrwałością, że ostatecznie nie mieliśmy sumienia jej zostawić. Mimo, iż na treningach wybiegała przed wyjazdem zaledwie 60 km.
Wyszliśmy z założenia, że pobiegnie tak długo, jak długo będzie sobie radzić. Kiedy osłabnie, to dalej pojedzie w saniach. Rasti waży 18 kg, więc nie byłaby zbyt wielkim obciążeniem dla zespołu.

Na wyprawie stało się jednak inaczej. Rasti znakomicie wytrzymała trudy niemal trzystu kilometrowego biegu, a mało tego kończyła go już jako liderka razem z Kleinem.
Nigdy wcześniej nie spotkaliśmy się z taką sytuacją, żeby pies bez przygotowania dal sobie tak znakomicie radę i to w tak trudnych warunkach.

Dzisiaj Rasti jest już w pełnym sensie liderem, bardzo zdecydowanie i bez zawahań prowadzącym zaprzęg. W czasie pracy jest niezwykle skoncentrowana, a biega równym, wysokim tempem, które potrafi trzymać długo bez rwania go, bez gwałtownych przyspieszeń, które są najbardziej męczące.
Brakuje jej jeszcze umiejętności reagowania na komendy prawo, lewo, ale na to ma jeszcze czas. prowadzenie zaprzęgu wg komend maszera to najtrudniejsza psia umiejętność, ale biegając z Kleinem ma ogromne szanse szybko się tego nauczyć.
Jest najmłodszym liderem jakiego mieliśmy w naszym stadzie. co bardzo nas cieszy, bo liderzy nasi się starzeją i kiedyś inne psy będą musiały przejąć ich role. Pierwszego już mamy.

Poza jej zaprzęgowymi umiejętnościami Rasti to bardzo sympatyczne, wesołe zwierzątko, którego towarzystwem będziemy się bardzo długo cieszyć.

Odwilż

2011-01-07T20:11:00.004+01:00

Trzeba przyznać, że cały grudzień i pierwsze dni stycznia mieliśmy, jak nigdy dotąd, fantastyczne zimowe warunki do treningu i pracy. Wykorzystaliśmy je znakomicie i na naszym koncie przybyło sporo kilometrów, tym bardziej wartościowych, że przebytych na saniach.

Od dzisiaj jednak przyjemności się skończyły. Na jakiś czas przynajmniej. Przyszła totalna odwilż z opadami deszczu na dodatek i większość naszych planów będzie musiała poczekać.
W lesie panują w tej chwili ekstremalne warunki spowodowane dużą ilością lodu i pokrywającej go wody. Jakakolwiek działalność zaprzęgowa to w tej chwili jedynie wielkie ryzyko złapania kontuzji przez psy, a problemów z ich zdrowiem mamy na razie dosyć.

Jesteśmy zmuszeni zrobić przerwę w treningach, oby jak najkrótszą. Wykorzystamy ją na prace przy sprzęcie, szyciu butów dla psów, chcemy też wreszcie zrobić nowe liny, bo na starych pracujemy już od wyprawy i są nieco sfatygowane. Jak zwykle nie będziemy się nudzić. Tym bardziej, że roztapiający się śnieg zalewa kenel wodą, więc spróbujemy się go pozbyć.
Jak zwykle w kenelu jest mnóstwo prac do wykonania :)

Pierwszy trening w nowym roku

2011-01-04T10:46:00.006+01:00

Wczoraj zrobiliśmy z psami pierwszy trening w nowym 2011 roku. Było wspaniale! Nasze husky są w znakomitej formie, pogoda również dopisała i mieliśmy ciekawe spotkanie z leśną zwierzyną :)

Bliskie spotkania trzeciego stopnia z dzikami :) Ten na zdjęciu był ostatnim maluchem przechodzącym przez drogę ze stada liczącego około 20 sztuk.

2010

2010-12-31T09:48:00.004+01:00

Dzisiaj ostatni już dzień roku 2010. Roku wypełnionego emocjami jak chyba żaden wcześniej. Jak to w życiu mieszały się euforia z rozpaczą, radość ze smutkiem.
Był to bardzo dobry rok dla Syberiady. Zrealizowaliśmy trudny projekt, spełniliśmy swoje marzenia i przeżyliśmy chwile, których nie zapomnimy nigdy.
Poznaliśmy fantastycznych ludzi, urodziły się nowe przyjaźnie.
Odkryliśmy nowe talenty u siebie i u naszych psów, a nade wszystko uwierzyliśmy we własne możliwości. Udowodniliśmy samym sobie, że można dokonać wiele wierząc w siebie, że wytrwałość popłaca i przynosi efekty, choćby trzeba było na nie czekać parę lat.

Ten rok zleciał nieprawdopodobnie szybko. Dopiero co przygotowywaliśmy się do Inarijarvi Expedition, a już jesteśmy przed następną wyprawą. A myślami jesteśmy jeszcze dalej, duuużo dalej.
Finnmarkslopet 500 i 1000, to już kwestia chyba wyłącznie czasu i pieniędzy oczywiście. A potem...Powstaje powoli wielki projekt do zrealizowania na Syberii. On budzi niesamowite emocje! Wielka wyprawa z przytłaczającym dystansem do pokonania. To za cztery, pięć lat. A wcześniej? Iditarod? Tam też nie było nigdy żadnych Polaków.

To przyszłość, wcale nie tak odległa jakby się wydawało.

Ten rok zapamiętamy także jako najbardziej smutny w naszym psim życiu. Umarły nam cztery psy, z których odejściem musieliśmy sobie poradzić, ale takie są prawa natury, że nasi ukochani przyjaciele żyją dużo krócej od nas. Śmierć psa jest najgorszym elementem mushingu, najtrudniejszym, ale też naturalnym i nieuniknionym. Trzeba się z tym pogodzić, bo nie ma innego wyjścia.

Kończy się ten pełen emocji i przeżyć rok, a jaki będzie następny?
Mamy nadzieję, że równie obfitujący w sukcesy jak ten stary, że nowy również natchnie nas nowymi pomysłami i da szansę na ich realizację.

Tego życzymy także wszystkim Wam. Miejcie odwagę realizować własne marzenia!
Po latach może się okazać, że to było najważniejsze.
Szczęśliwego Nowego Roku!!!

Nasi sponsorzy

2010-12-29T19:17:00.003+01:00

Weszliśmy w drugi już rok współpracy z naszym najwierniejszym sponsorem, firmą Husky Polska producentem znakomitej odzieży i sprzętu turystycznego na wszystkie sezony.
Husky zaopatruje nas w spodnie, kurtki, bluzy, namioty i śpiwory.

Husky jest z nami od początku, wspierając nasze projekty i dzielnie nam kibicując.

Nadal współpracujemy także z firmą Yeti, która zaopatruje nas w odzież puchową.

Ostatnio natomiast otrzymaliśmy od firmy Makanu z Bydgoszczy kultowe aluminiowe butelki na napoje i paliwa szwajcarskiej firmy Sigg, której Makanu jest dystrybutorem na Polskę.

Bardzo dziękujemy wszystkim firmom za wsparcie!

Mushing

2010-12-26T07:40:00.003+01:00

W czasie świąt jest wreszcie okazja, żeby usiąść na chwilę spokojnie i pomyśleć troszeczkę nad swoim życiem.
Los ostatnimi czasy nie pieścił się z nami specjalnie, nie szczędził razów. Jednak to wszystko co nas spotkało przez ostatni miesiąc to niestety kenelowa norma, która jak dotąd nas omijała. Psy są co raz starsze, a co za tym idzie prawdopodobieństwo ich śmierci zdecydowanie wzrasta. Niestety.

Mushing to fantastyczny sposób na życie, dający ogromną przyjemność permanentnego obcowania z naturą i to takiego naprawdę. Nie podglądania zwierzaków z boku, ale bycia jednym z elementów ich życia. I to życia nie tylko psów.
Przez cały rok bowiem stołują się i żyją u nas ptaki, które już niemal nie zwracają na nas uwagi. To sroki, mazurki, sikorki, szpaki. One wszystkie też stały się ważną częścią naszego kenelowego bytu. Nie boją się psów ani ludzi, obserwują nas, a my ich. I w pełni korzystają z dobrodziejstw psiej kuchni.

Mushing wymusza życie w ciągłej akcji. Nie ma momentów, w których przestajemy być maszerami. Nawet kiedy chwilowo robimy coś innego, to i tak gdzieś w głowie tli się myśl o psach, czy wszystko z nimi w porządku.
I tak powinno być, bo mushing to także wielka odpowiedzialność.

Mushing to również wielka satysfakcja. To niemożliwy do opisania stan, kiedy po wielu próbach spełniają się marzenia. Stawiamy przed sobą bardzo ambitne cele, toteż łatwo o porażkę, ale wreszcie kiedy je osiągamy...
Mamy nadzieje, że kolejne marzenie, czyli ukończenie wyścigów Finnmarkslopet, też kiedyś się spełni. Będziemy w każdym razie robić wszystko, aby tak się stało.
Zresztą już samo dążenie do wyznaczonego celu jest pasjonujące.

Mushing daje wspaniałe uczucia, nadaje sens życiu, ale los w zamian każe płacić sobie wysoką cenę. Takie jest życie, wszystko ma swój koszt. W zamian za wspaniałe lata z psami daje konieczność oglądania ich starości, chorób, a wreszcie śmierci. Taka jest kolej życia. Ciągle uczymy się dawać sobie z tym radę. Czy kiedyś się nauczymy?
Psy radzą sobie z tym świetnie. Żyją krótko, więc nie zaprzątają sobie głowy niczym innym poza chwilą obecną. Dzieje się coś złego w ich życiu, a one idą dalej, nie zastanawiają się jak ludzie nad przyczynami, nad sensem tego co je spotkało. Pędzą dalej po swej życiowej ścieżce, bo przecież szkoda czasu na dreptanie w miejscu i roztrząsanie, czy lepiej byłoby zrobić tak, czy inaczej, jak to ludzie mają w zwyczaju.
Czasem im tego zazdrościmy.

Tosiek

2010-12-22T11:38:00.006+01:00

Co raz trudniej pisać coś po śmierci psa. Tym bardziej kiedy odchodzi psiak młody, który jeszcze sporo życia miał przed sobą.
Wczoraj po ciężkiej chorobie odszedł Tosiek...
Przegraliśmy walkę o jego życie. Nierówną walkę z rakiem. Nie mieliśmy żadnych szans!
Przez miesiąc robiliśmy wszystko, aby ratować Tośka. Leki, kroplówki, nie wiemy już ile razy byliśmy w tym czasie w lecznicy. Nieprzespane noce, bo biegunka wyganiała go na dwór co dwie godziny przez całą dobę.
Leczyło go trzech lekarzy, a w ostatnim okresie doktor Bartek, który bardzo się zaangażował w walkę o Tośka - bardzo wszystkim za to dziękujemy!

Mieliśmy w tym czasie okresy nadziei, kiedy kolejna terapia przynosiła poprawę, a zaraz potem momenty zwątpienia, gdy poprawa była tylko chwilowa.

Dzisiaj Tosiu żyje już tylko w naszej pamięci, w której pozostanie na zawsze jako wspaniały, piękny i dumny pies. Wulkan energii, zawsze wesoły, domagający się zainteresowania i uwagi.
Spędziliśmy razem pięć pięknych lat i jesteśmy dzisiaj szczęśliwi, że mieliśmy przyjemność żyć z Tosiem.

Klein - Lider

2010-12-15T09:23:00.009+01:00

Po śmierci Reni dotarło do nas, że opowiadamy na blogu o naszych psach dopiero kiedy umrą. Owszem bardzo dużo mówimy o nich na co dzień, w rozmowach ze znajomymi, rodziną, gośćmi.
Musimy to zmienić! Każdy z naszych psów jest wart osobnego tematu, bo każdy z nich ma swoją osobowość, swoje talenty i swoje szajby.

Zaczynamy dzisiaj od Kleina. Głównego lidera zaprzęgu Krzyśka.
Klein to alaskan husky, przedstawiciel rasy najlepszych długodystansowców spośród zwierząt lądowych, o czym nawet film zrobiło Discovery Channel.
Są psy szybsze od alaskan husky na krótkich i średnich dystansach, ale na długich trasach nie mają one sobie równych.
Najdłuższe wyścigi na świecie, takie jak Iditarod z dystansem 1049 mil, czy 1000 kilometrowy Finnmarkslopet, te zwierzaki pokonują w nieprawdopodobnym tempie 200 km dziennie - średnio!
Biegnąc w ten sposób, w przypadku Iditarod, przez 9 dni pod rząd! 5 dni w trakcie Finnmarkslopet.

Ich możliwości są nieprawdopodobne! Posiadanie takiego zwierzaka to prawdziwa frajda. Pracowanie z nim natomiast, to ciągłe odkrywanie psich możliwości.

Klein został liderem trochę przez przypadek. Biegał już na tej pozycji u chłopaka od którego trafił do nas, ale tam nie pracował zbyt długo, bo trafił do nas jako młodzieniec.
W naszych zaprzęgach też trafił do pierwszej pary, ale tam szefem długo była Saba, która dzisiaj prowadzi zespół Darii. Wtedy jednak miał być pomocnikiem Saby, tzw. trail liderem, psem odpowiadającym za wysokie tempo zaprzęgu. Bycie liderem natomiast to coś znacznie więcej.

Talent Kleina rozbłysnął tak naprawdę dopiero na wyprawie. Tam zaczął jako wheel dog, czyli najsilniejszy pies biegający w pierwszej parze tuż przed saniami. Tak było na pierwszym rekonesansie na jeziorze Inari. W drodze powrotnej z niego Klein był już liderem.
A zaczęło się od tego, że Saba jedna z najlepszych liderek jaką kiedykolwiek widzieliśmy w akcji, miała na jeziorze poważne problemy z orientacją. Przyzwyczajona do wyraźnych leśnych dróg, kompletnie nie radziła sobie z otwartymi przestrzeniami, pozbawionymi dróg połaciami białego śniegu.

Klein natomiast, ku naszemu zdumieniu, zachowywał się jakby całe życie spędził na śniegu. Orientacja nie sprawiała mu najmniejszych problemów. Mało tego potrafił znajdować twardsze połacie śniegu, które pozwalały na łatwiejszy bieg! Tak było przez całą wyprawę i tak jest teraz kiedy mamy znowu śnieżne warunki. Dzisiaj tak samo, Klein biegnąc szuka "lepszego" śniegu!
Wtedy najlepiej mu nie przeszkadzać.

Posiadanie takiego psa to prawdziwe szczęście, to niesamowite doświadczenie oglądać go w akcji, patrzeć jak myśli, kombinuje i szuka lepszych rozwiązań. To jeden z tych psów, który potrafi zmienić poglądy człowieka na możliwości zwierząt.
Mamy więcej takich psów! O innych następnym razem.

Żegnaj Renia

2010-12-13T08:17:00.005+01:00

W sobotę po krótkiej chorobie umarła najstarsza nasza suczka Rena. Mama najlepszych psów pracujących w naszych zaprzęgach. Inari, Mumin i Iwo to jej synowie. Zostawiła jeszcze po sobie Acia i córkę Małą.
Jej śmierć była dla nas całkowitym zaskoczeniem. Pochłonięci walką o życie Tośka, który zachorował na jakąś dziwną chorobę wątroby (najprawdopodobniej), prawie nie zauważyliśmy, że coś złego dzieje się z Reną.
Codziennie z Tośkiem do wieczora siedzieliśmy w lecznicy, przynajmniej trzy godziny dziennie spędzaliśmy tam podając mu kroplówki. Wracaliśmy późnym wieczorem do domu, gdzie szybko trzeba było zająć się resztą psów, nakarmić je, wypuścić na wybieg. Tymczasem Rena straciła apetyt. Działo się to trzy tygodnie po cieczce. Renia zawsze po rui miała urojoną ciąże, ale taką tylko w głowie, zazwyczaj bez mleka w sutkach. Wtedy zawsze przestawała jeść, nie wpuszczała do swojej budy innych psów,a i sama niechętnie z niej wychodziła. Tak było dwa razy do roku od kilku lat. Teraz też.

Tylko, że tym razem było to niestety ropomacicze. Podstępne, wstrętne choróbsko. W sobotę dla Reni było już za późno na ratunek. Odeszła.

Rena trafiła do nas kiedy jej poprzednia właścicielka musiała wyjechać za granicę do pracy i nie miała co zrobić ze szczenną wtedy suczką. W ten sposób trafiła do nas. W naszej łazience urodziła czwórkę swoich dzieci, z którymi żyła do końca swojego życia. Aciu jest jej synem z dużo wcześniejszego miotu.

Renia trafiła do nas mając siedem lat, a w wieku ośmiu rozpoczęła karierę psa zaprzęgowego.
Miała niesamowitą potrzebę biegania. W poprzednim kenelu jej ucieczki były na porządku dziennym. Wykorzystywała każdą okazję żeby dać drapaka. Znikała na kilka dni, czasem tydzień, czasem dwa, albo i dłużej.

Kiedy znalazła się u nas, jej włóczęgostwo znalazło ujście w postaci zaprzęgu. Tam była niezmordowana, zawsze chętna do biegu, zawsze było jej mało. Biegała do 11 roku życia, kiedy nie nadążała już za młodszymi psami i dalsze bieganie mogło być niebezpieczne dla jej zdrowia.
Zawsze myśleliśmy, że Renia dożyje sędziwego wieku, bo nigdy na nic nie chorowała. Niestety tak się nie stało.
Dzisiaj jej już nie ma, ale wiemy, że w naszym stadzie miała dobre życie. Biegała w zaprzęgu, żyła z piątką swoich dzieci, zawsze była wesoła i zadowolona. Dożyła wieku, o jakim wiele psów może jedynie pomarzyć. Miała u nas dobre życie, tak jak wszystkie nasze psy. Choroba dopadła ją podstępnie akurat w momencie kiedy walczymy ze śmiertelną chorobą Tośka, a jeszcze dodatkowo w piątek Anga musiała mieć szytą ogromną ranę na kolanie, której nabawiła się w trakcie szalonej zabawy z innymi dziewczynami.
Nad naszym kenelem zawisły ciemne chmury. Czekamy na wyniki kolejnych badań Tośka, za chwilę podłączymy mu kolejną kroplówkę... Trudno powiedzieć co będzie dalej, jutro, pojutrze. Czasem tracimy już z Tosiem nadzieję, zajmuje się nim trzech lekarzy na zmianę od trzech tygodni i żadna terapia nie daje efektu, a my mamy wrażenie, że on żyje jeszcze jedynie tylko dzięki codziennym iniekcjom.

Żegnaj Renia, życie z tobą to była prawdziwa przyjemność. Szkoda że byłaś z nami tak krótko. Żegnaj.

Prawdziwa zima !

2010-12-08T09:04:00.007+01:00

W tym roku, jak na nasze polskie warunki, zima przyszła zadziwiająco szybko. Sporo śniegu, całkiem przyzwoity mróz, jednym słowem zima przez duże Z!

Wykorzystujemy ten dar natury bardzo skwapliwie i praktycznie nie mamy w tej chwili dni bez treningów. Albo trenujemy, albo pracujemy z naszymi gośćmi, co także jest świetnym treningiem.
Śniegu w lesie jest sporo, ale nie tak dużo jak w zeszłym sezonie kiedy to mieliśmy spore problemy z przygotowaniem tras. Teraz jest o wiele lepiej!

Przygotowujemy dwa teamy 8 i 10 psów, których składy "osobowe" w porównaniu do poprzedniej wyprawy trochę się zmieniły. Udało nam się przede wszystkim wyrównać pod względem sportowym oba zespoły i teraz w zasadzie cały dystans jedziemy wspólnie, czy nawet obok siebie. Wcześniej zdarzało się, że jeden zaprzęg zostawał z tyłu.
Wyrównać teamy udało nam się głównie za sprawą Rasti, która już w drugim sezonie swojego biegania została świetną trail leaderką! To pozwoliło na znacznie lepsze rozłożenie sił naszych liderów i o wiele bardziej efektywną ich pracę, a co za tym idzie obu zaprzęgów.
No cóż, człowiek uczy się całe życie:)

Dobre warunki treningowe, równie dobra forma psów i częstotliwość treningów, spowodowały powrót do myślenia o starcie w Finnmarkslopet 2011. Staraliśmy się bezskutecznie o finansowe wsparcie naszego miasta, z równym skutkiem próbowaliśmy szukać sponsorów. Dlatego przesunęliśmy ten projekt na przyszłość. Zorganizowanie kolejnej wyprawy jest o wiele tańsze od startu w wyścigach.

W ostatnich dwóch tygodniach jednak wpadliśmy na jeszcze jeden pomysł, który daje przynajmniej teoretycznie szansę startu w Finnmarku. Niebawem rozpoczniemy więc kolejną akcję. Zobaczymy.

Wyprawa 2011

2010-11-21T23:43:00.003+01:00

Rozpoczynamy relacjonowanie naszego najnowszego projektu pod nazwą See Barents Sea Expedition 2011.

Pomysł na tę wyprawę powstał w naszych głowach już w trakcie poprzedniego pobytu w Laponii. Wtedy to poruszając się niemal wyłącznie po otwartych przestrzeniach zamarzniętego jeziora Inari, tęskniliśmy nieco do zalesionych terenów z bardziej urozmaicona rzeźbą. To chyba wynika trochę z miejsca naszego pochodzenia. W Polsce nie mamy aż tak wielkich otwartych przestrzeni, u nas w miejscach odludnych dominują jednak lasy skutecznie ograniczające widzianą przestrzeń.
Do tego wszędzie mamy jakieś pagóry, jary. Raz droga wiedzie w dół, by za chwilę wspinać się w górę. Na zamarzniętym jeziorze jest płasko, a droga prowadzi najczęściej na wprost.

Drugiego dnia na jeziorze, kiedy niemiłosiernie ciągnęły się 74 kilometry drogi wzdłuż jego prawego brzegu, pokonywane po niemal idealnie prostej linii, kiedy nie wiedzieliśmy już, czy poruszamy się do przodu, czy stoimy w miejscu, to wtedy postanowiliśmy, że następna wyprawa musi przebiegać po bardziej skomplikowanej trasie.
I taką znaleźliśmy.

Potrzebowaliśmy celu, który pobudziłby naszą wyobraźnię, natchnął nas swą wspaniałością. Siedzieliśmy nad mapą i szukaliśmy takiego właśnie celu. A on tam był! Czekał aż go odkryjemy.
Najpierw podążyliśmy wzdłuż lewego brzegu jeziora, tego o bardziej "lądowym" charakterze. Potem opuściliśmy je i zanurzyliśmy się w tajgę. I dalej, a to wzdłuż jakiejś rzeki, a to kawałek po mniejszym jeziorze, a potem znów w las. W ten sposób zbliżaliśmy się co raz bardziej do norweskiej granicy. Już wiedzieliśmy, że ją przekroczymy! Coś kazało nam tak właśnie uczynić. Tylko po co?

Mapa miała na górze taki duży kawałek błękitnego koloru, który poprzez swoją odmienność przykuwał naszą uwagę...No jasne! To o to chodziło! Ocean Arktyczny! To on był celem tego błądzenia po mapie. To ku niemu zmierzaliśmy planując trasę.

Tak oto czasem rodzą się wyprawowe plany i zmienia ludzkie życie, które od tego momentu zaczyna być podporządkowane jakiemuś nowemu celowi, o którym nie mieliśmy dotąd pojęcia, choć on istniał oczywiście.

Ocean Arktyczny to olbrzymi akwen, na który składa się kilka mórz. Morze, do którego mamy dotrzeć to Morze Barentsa.

Relacje będzie można śledzić na nowym blogu, poświęconym tylko i wyłącznie projektowi See Barents Sea Expedition 2011. Już teraz zapraszamy do lektury.

See Barents Sea Expedition 2011

2010-11-06T10:55:00.001+01:00

See Barents Sea Expedition 2011 - oto nasz kolejny cel. Na przełomie lutego i marca wyruszymy na szlak kolejnej naszej wyprawy po bezkresnej Laponii.

Wyruszymy jak zawsze dwoma zaprzęgami z Inari. Początkowo jechać będziemy wzdłuż lewego brzegu jeziora Inari, aż po około 40-tu kilometrach dotrzemy do zatoki Partakonlahti. W tym miejscu zaliczyliśmy koszmarny biwak podczas wyprawy dookoła jeziora Inari.
Z zatoki wydostaniemy się na stały ląd i opuścimy Inarijärvi. Po kilkunastu kilometrach powrócimy jednak na zamarzniętą taflę jeziora, ale tym razem będzie to Nitsijärvi.

Dalsza droga będzie wiodła wśród tajgi porastającej bagniste tereny, zamarznięte o tej porze roku, a od czasu do czasu wracać będzie na skute lodem powierzchnie mniejszych jezior i rzek.

W ten sposób dotrzemy do granicy fińsko-norweskiej, a po kolejnych kilkunastu kilometrach znajdziemy się nad brzegiem fiordu Munk. To wzdłuż niego i dwóch kolejnych fiordów dotrzemy na otwarte Morze Barentsa, będącego ważną częścią Oceanu Arktycznego.
Zobaczymy Morze Barentsa!

Dystans do pokonania to tym razem około 400 km. Z Inari do celu wyprawy jest około 200 km, ale zamierzamy jeszcze wrócić tą samą drogą lub jakimś jej ciekawym wariantem.

Inarijarvi Expedition 2010

2010-10-31T11:22:00.003+01:00

To jedne z najpiękniejszych chwil naszego życia. Oby miały dalszy ciąg.

Zdjęcia Syberiada Adventure
Muzyka Olivier Shanti & Friends, Well Balanced

Życie nie znosi pustki!

2010-10-29T19:41:00.007+02:00

Dopiero co pogodziliśmy się z myślą o nie startowaniu w Finnmarkslopet 2011, a już pojawił się nowy projekt. Jest to jedna z dwóch wypraw, które poważnie braliśmy pod uwagę już wcześniej.

Start w długodystansowym Finnmarkslopet traktujemy niezwykle poważnie. Dlatego postanowiliśmy nie brać się za to dopóki nie będziemy mieli dobrych warunków. Mówiąc o warunkach mamy na myśli wszystkie okoliczności towarzyszące przygotowaniom do tego wyścigu, a więc zapewnione środki finansowe na cały okres przygotowawczy i związany z tym spokój w trakcie treningów. Dobre warunki pogodowe, czyli wyjazd do Laponii na przynajmniej dwa miesiące poprzedzające wyścig, itd.

Zdajemy sobie sprawę, że z realizacją planu w taki sposób może być problem, a w związku z tym jego wykonanie może stanąć pod znakiem zapytania, ale nie zamierzamy niczego robić na siłę. Albo będziemy mieli możliwość przygotować się na sto procent naszych możliwości, albo nie zrobimy tego wcale.
Wyścig wyścigiem, ale coś w życiu trzeba robić. Na całe szczęście działalność wyprawowa rządzi się nieco innymi prawami niż wyścigowa. Tutaj przede wszystkim sami wybieramy moment, w którym stwierdzimy, że jesteśmy gotowi. Nie musimy trzymać się ściśle dat. Ponadto jedziemy na wyprawie sami, bez presji zrobienia wyniku, bez gonitwy. Na wyprawie zawsze, jeśli zajdzie taka potrzeba możemy zatrzymać się na dłuższy postój. Jeśli np. psy poranią sobie łapy, to możemy rozbić obóz i czekać dzień albo dwa, aż się poprawi ich stan, a następnie kontynuować "dzieło", na wyścigu w zasadzie w takiej sytuacji wycofamy się z dalszego w nim udziału.

W tej chwili trenujemy już dość mocno. Mamy za sobą okres rozkręcania się po letniej przerwie i realizujemy plan treningowy w zasadzie taki sam jak do wyścigu. Jest to stopniowe zwiększanie bieganego dystansu z jednoczesnym skracaniem czasu odpoczynku pomiędzy treningami. Przed wyprawą dookoła Inari robiliśmy podobnie i przyniosło to doskonałe rezultaty, choć pogoda wtedy mocno przeszkadzała. Teraz jesteśmy bogatsi o tamte doświadczenia i mamy już plan awaryjny w razie czego.

Wracając do głównego wątku. Dzisiaj podjęliśmy ostateczną decyzję o celu kolejnej wyprawy. Jak wspomnieliśmy już wybieraliśmy spośród dwóch celów, obu rewelacyjnych. Nie było łatwo podjąć decyzję, gdyż wybieraliśmy pomiędzy Rosją i Laponią. Po raz drugi zwyciężyła nasza ukochana Laponia!
Na Rosję i Syberię przyjdzie czas w nieodległej prawdopodobnie przyszłości. Cele dla naszych wypraw są tam wprost bajeczne i w takich ilościach, że pewnie życia by nie starczyło na realizację ich wszystkich.
Wymagają jednak nieco innego podejścia do sprawy i zaangażowania zupełnie innych środków niż w Laponii.
O szczegółach nowej wyprawy opowiemy już niebawem w następnym poście.

Wonderful day

2010-10-27T13:02:00.011+02:00

We spent fantastic day with our huskies. Light frost, sunny and beautiful colours of autumn around us. Great training:)

Finnmarkslopet 2011 - nie tym razem

2010-10-24T11:46:00.007+02:00

Start w wyścigu Finnmarklopet był i jest priorytetem w naszych planach. Przygotowujemy się do niego od długiego już czasu. Wyprawa Inarijarvi Expedition 2010 była wielkim testem naszych umiejętności i możliwości, który zaliczyliśmy wręcz doskonale, co było dla nas bardzo istotne.
Teraz powinniśmy być już w ogniu totalnych przygotowań do startu, jednak tak nie jest. Nie udało się przekonać do naszego projektu sponsorów, nie zainteresowały się nim firmy, na współpracę z którymi bardzo liczyliśmy. Jakoś nie potrafiły dostrzec potencjału, jaki w nas tkwi. Wielu takich decyzji nie rozumiemy. Jak choćby braku zainteresowania ze strony producentów karm dla psów, dla których jesteśmy w stanie wykonać wielką pracę. Itd, itd.

Teraz robimy wszystko, aby przenieść się do Skandynawii razem z naszą firmą i pracując na warunkach tam panujących. To pozwoli nam samym realizować swój wyśrubowany projekt. Będziemy mieszkać, pracować i trenować w warunkach arktycznej zimy, o kilkadziesiąt jedynie kilometrów od trasy Finnmarkslopet.
Aby jednak do tego mogło dojść musimy znaleźć ludzi zainteresowanych naszą lapońską ofertą. Jak to się potoczy pokażą najbliższe tygodnie, czy miesiące.

Start w długodystansowych wyścigach to przedsięwzięcie ze wszech miar skomplikowane. Kiedy mieszka się i przygotowuje do niego w Polsce, trudności piętrzą się jeszcze wyżej. Wiele spraw urasta do rangi problemów z pozoru nie do przejścia, radzimy sobie jednak z nimi tak jak potrafimy najlepiej. Raz lepiej, raz gorzej.
Trudno jednak jest przeskoczyć kłopoty finansowe. Koszty utrzymania stada psów są duże. Samo wyżywienie i opieka weterynaryjna to kwoty dochodzące do 2 tys. miesięcznie, nie licząc naszych roboczogodzin, te są chyba nie do policzenia.
Zgłoszenie do wyścigu to kolejne spore pieniądze. Opłaty startowe, badania pod kątem obecności przeciwciał wścieklizny u psów, Norwegia takowych wymaga, paliwo, prom, zakwaterowanie. Wszystko to razem daje kwotę jakiej nie jesteśmy w stanie ponieść samodzielnie.

Stąd decyzja o odłożeniu startu o rok. Przykra o tyle, że oznacza ona stratę czasu, który ostatnio zaczął jakoś dziwnie przyspieszać:)
Poza tym nie ma żadnej gwarancji, że przeprowadzka do Finlandii dojdzie do skutku. W Polsce natomiast, szanse na realizację projektu mamy minimalne bez wsparcia z zewnątrz.
W ten oto sposób plany startów w najdłuższych wyścigach psich zaprzęgów na świecie mogą nie zostać zrealizowane. A plany są naprawdę warte grzechu. Finnmarkslopet 1000 km, Yukon Quest 1600km, czy Iditarod, legendarny, najdłuższy na świecie wyścig o ponad 1800 kilometrowym dystansie. Dla takich projektów warto żyć!

Dlatego realizujemy chociażby plany treningowe. Sporo czasu spędzamy z psami na trasach, pokonujemy jak to zawsze o tej porze roku coraz większe dystanse.
Jeśli dotrzemy do Laponii to zrealizujemy tam kolejną ambitną wyprawę. Tym razem będzie to trasa w większości prowadzona po lądzie i rzekach, choć i wielkiego jeziora nie zabraknie. Także dystans będzie dłuższy.

Przyszłość pokaże czego uda się dokonać, a co pozostanie jedynie marzeniem.

Autumn...

2010-10-20T12:09:00.005+02:00

Złota polska jesień

2010-10-17T09:22:00.006+02:00

Mamy teraz niesamowitą okazję trenować i pracować wśród absolutnie fantastycznych barw. Wszelkich odcieni żółci, czerwieni, zieleni i brązów. Polska złota jesień obdarzyła nas w tym roku całym swym słonecznym pięknem.
Podziwianie tego piękna z wysokości zaprzęgowego wózka potęguje jeszcze doznania, gdyż krajobraz przesuwa się niczym w kalejdoskopie i bezustannie zmienia się nam widok.
Jesienio trwaj jak najdłużej!!

We miss you, Atka

2010-09-27T21:36:00.007+02:00

Our beloved 14 years old husky girl Atka passed away on Saturday. We adopted her when she was 9 and in our home she found a quiet life, new husky friends and lots of love.
Atka, we will always love you!

First days in new home

Atka with our son Kacper

Training with 10 dogs

2010-09-07T19:39:00.004+02:00

Clip from one of our September training with 10 dogs, 8 km long run.

http://www.youtube.com/watch?v=SHGNa3QEps8

Rocznica

2010-09-06T07:57:00.004+02:00

Dokładnie rok temu Daria zwyciężyła w konkursie Ibupromu, w którym prowadziła bloga opisującego jej zaprzęgową pasję. Pokonała w nim 2700 konkurentów i otrzymała nagrodę główną.
Co zmienił w naszym życiu tamten sukces? Wtedy wydawało się, że zmieni się wszystko, że wreszcie będziemy mieli okazję zaprezentować światu swój projekt, a nawet znaleźć partnerów do jego realizacji. Tak się jednak nie stało.
Owszem nagroda pozwoliła nam wreszcie wyposażyć się w najbardziej zawodowy sprzęt jakiego używa się w naszej branży i złapać chwilę oddechu, co pozwoliło na w miarę spokojne przygotowania do wyprawy, która jak wiadomo zakończyła się wspaniałym sukcesem. Jednak spodziewać się mogliśmy znacznie więcej.

Daria jest znakomitym nośnikiem, mówiąc technicznym językiem, reklamy dla bardzo szerokiej gamy branż. Jest wspaniałą matką, doskonałą żoną, znakomicie radzi sobie z problemami dnia codziennego i co najważniejsze - jest nieprawdopodobnie wytrwała w swoich postanowieniach i dążeniu do ich realizacji.
Sposób w jaki łączy rolę matki, właścicielki firmy, sportowca i podróżniczki jest wprost niewiarygodny. Nie znam drugiej takiej osoby, która potrafiłaby robić to skuteczniej od mojej żony!!!
To co osiągnęła w mushingu jest zasługą tylko i wyłącznie jej uporu, wytrwałości i cholernie ciężkiej codziennej pracy, której nigdy nie zawala!

Istnieje dużo organizacji próbujących aktywizować polskie kobiety, pokazywać im, że warto działać, coś robić. Żyć pełnią życia. Daria jest idealnym współpracownikiem dla tych organizacji. Jest żywym przykładem, że bez ogromnych pieniędzy i pomocy państwa, czy rodziny, też można realizować nawet najbardziej ambitne plany i marzenia.
Najważniejsza jest świadomość celu drogi, którą się przemierza życie. To ona pozwala wierzyć w jej sens i ponosić nawet wielkie ofiary, aby dojść do jej końca. Takiej świadomości Darii nigdy nie brakowało! Zawsze wiedziała po co to robi i jaki ma być końcowy efekt jej poczynań. I nawet kiedy często życie mimo wszystkich starań i tak robiło po swojemu, to Ona nigdy nie załamała się i dalej konsekwentnie robiła swoje.

Podsumowując - moja cudowna żona jest świadomą swojej wartości kobietą, doskonale wiedzącą co czeka na nas wszystkich na końcu obranej drogi i mającą wiedzę jak tego dokonać. Potrafi znakomicie motywować siebie i naszych współpracowników do najtrudniejszych zadań. Posiada wszystkie atuty niezbędne do realizacji naszych projektów, uwielbia codzienną pracę w kennelu, treningi, pracę z naszymi gośćmi, ma z nimi znakomity kontakt, nieprawdopodobnie dba o psy i rodzinę. Doskonale radzi sobie z polarnym zimnem. Jest jedyną kobietą w Polsce uprawiającą mushing na długich dystansach, i w związku z tym jest po prostu najlepszą polską maszerką w ogóle. A do tego jeszcze znakomicie wygląda!! (Pewnie mnie opieprzy, że to napisałem).

Mam nadzieję, że kiedyś nadejdzie taki dzień, że "świat" wreszcie dostrzeże z jaką wartością ma do czynienia i zrobi z niej właściwy użytek.

Lato jest fajne, ale...

2010-08-06T21:42:00.004+02:00

Najwyższy czas się ruszyć. Już sierpień i letnie lenistwo powoli staje się nie do zniesienia. Na szczęście w następny weekend będziemy mieć gości. Dwoje ludzi spragnionych zaprzęgowej przygody. Wcześniej będziemy musieli zrobić przynajmniej jeden trening. A to już coś:))
Oby tylko dopisała pogoda, bo dzisiaj przechodzą od rana burze.

Summer is nice, but...

It's hight time to move. Already is August and summer laziness is slowly becoming unbearable. Luckily, next weekend we will have guests. Two people eager sled dog adventure. Previously, we have to do at least one training. And that's something:))
We only worry about a weather, because from the morning goes storms today.

Atka

2010-08-02T11:57:00.007+02:00

Our oldest dog - Atka celebrates her 14 birthday today! We wish you Atka health and lots of the carefree dog's joy :)

Nasz najstarszy psiak – Atka obchodzi dzisiaj swoje 14 urodziny! Dla siberian husky to już poważny wiek, w którym nie trudno niestety o problemy zdrowotne. Życzymy Tobie Ateczko duuużo zdrowia i tej beztroskiej psiej radości :)

Latem pięć lat temu 9-letnia Atka razem z 4-letnim Molim pojawiła się w naszej rodzinie. Ich historia tak jak wielu naszych psów nie jest wesoła. Otóż, Atka urodziła się w hodowli pod Kwidzynem, w której kupiliśmy naszego pierwszego hasiorka Nanooka. Była tam jedną z suczek hodowlanych, jednak z jakiegoś powodu jej ówcześni właściciele nie chcieli się nią dalej opiekować i oddali ją innej początkującej hodowczyni na tzw. warunkach hodowlanych.

Zwyczaj ten szeroko rozpowszechniony w środowisku hodowców polega na tym, że nabywca takiej suni nie płaci za nią, tylko w rozliczeniu oddaje byłym właścicielom określoną w umowie liczbę szczeniaków z miotu, który suczka urodzi już w nowym domu.
Jest to dla nich wygodny, bezgotówkowy sposób, którego my nie pochwalamy, ponieważ traci się zupełnie kontrolę nad dalszym losem takiego maluszka.

W nowym domu Atka poznała Renię, która później też do nas trafiła. Dziewczyny nie darzyły się sympatią, to jednak nie miało znaczenia, gdyż ich rolą nie było bieganie w zaprzęgu, w którym psy muszą się co najmniej tolerować, bo ich bezkonfliktowa współpraca jest jednym z najważniejszych elementów udanego teamu.
One miały rodzić dużo pięknych, puszystych szczeniaczków na sprzedaż, i tak zarabiać na swoje utrzymanie. Z tego co wiem Atka u swojej drugiej właścicielki miała ok. 6 miotów po 10 maluchów w każdym. Obawiam się jednak, że mogło być ich jeszcze więcej.
Tak liczna ciąża jest bardzo wyczerpująca dla psiej mamy. Potrzebuje ona przez długi czas odpowiednio zbilansowanej karmy, ponieważ małe psiurki to straszliwe głodomory.
Niestety dieta Atki była uboga, a zbytnia ekspoloatacja suczki w efekcie spowodowała odwapnienie kości i zwyrodnienie kręgosłupa.
Jej ówczesna właścicielka zaklinała się, że zadba o polepszenie warunków życiowych Ateczki i że ma ona zapewnioną u niej spokojną emeryturę. Niestety jak się później okazało były to słowa rzucone na wiatr.

Pewnego dnia natrafiliśmy w gazecie na ogłoszenie, w którym znana nam pseudohodowczyni chciała oddać na warunkach hodowlanych ponad ośmioletnią już Atkę.
Suczki hodowlane zarejestrowane w Związku Kynologicznym muszą mieć co najmniej 18 miesięcy i nie więcej niż 8 lat, aby mogły rodzić rodowodowe szczenięta. Wielu pseudohodowców pozbywa się w najróżniejszy sposób suczek, które ukończyły 8 lat i nie mogą rodzić już rodowodowych szczeniaków, lub kryje je dalej i sprzedaje psy bez „papierów”, na które z racji niższej ceny jest o wiele więcej chętnych.

Oburzeni ogłoszeniem zadzwoniliśmy do niej, aby zapytać jak to możliwe. Byliśmy źli, że chcąc pozbyć się Atki nie skontaktowała się najpierw z nami, ponieważ mieliśmy już w domu córkę Ateczki i kolejny pies nie stanowiłby dla nas problemu, a wręcz przeciwnie był mile widziany do rozbudowy naszego zaprzęgowego teamu.
Kobieta twierdziła, że ktoś zrobił jej głupi kawał i ona nie ma nic wspólnego z tym ogłoszeniem. Dla nas oczywiste było, że to nieprawda. Było jej po prostu głupio zwrócić się z tym do nas, więc wolała oddać suczkę w ten sposób. Nie myliliśmy się. Atka była już w innej hodowli.
My jednak nie odpuściliśmy i po pewnym czasie udało nam się skontaktować z człowiekiem, do którego trafiła Atka. Okazał się nim być dobrze nam znany pseudohodowca z naszego województwa. Znudziła mu się hodowla psów i część z nich porozdawał jakimś ludziom. Na szczęście Atka jeszcze u niego była. A wraz z nią czteroletni Moli, też po przejściach, którego pseudohodowca nie zdążył się pozbyć. Postanowiliśmy więc zaopiekować nimi, i do dzisiaj mieszkają razem w kojcu, a Moli wspaniale biega w moim zaprzęgu.

Atka też miała okazję zasmakować życia prawdziwego zaprzęgowca, niestety ze względów zdrowotnych ( zwyrodnienie kręgosłupa, częste silne ciąże urojone, przebyta sterylizacja i operacja częściowego wycięcia listwy mlecznej – guzki w sutkach) była to krótka przygoda.
Z racji swojego wieku i ciężkich przeżyć cieszy się ona u nas szczególnymi względami. Bardzo ją wszyscy kochamy, jest ona miłą bezkonfliktową sunią, która zasłużyła na spokojną emeryturę. Życie niestety pisze inne scenariusze, i tak Atkę gnębią co jakiś czas problemy z kręgosłupem, od niedawna choruje również na padaczkę.
Choroba ta jest nieuleczalna i jedyne co możemy zrobić to podawać zwierzakowi leki eliminujące wyglądające naprawdę strasznie ataki padaczkowe. Trudno jednak jest określić prawidłową dawkę leku, a czasami jeden z nich nie działa właściwie i trzeba zmienić go na inny. Tak właśnie jest w przypadku naszej Ateczki, pomimo podawania leku pojawiają się u niej ataki. Jesteśmy zatem umówieni u naszego lekarza na wizytę, aby coś temu zaradzić.

Najsmutniejsze jest to, że po tych okropnych przejściach u pseudohodowców Atka musi zmagać się jeszcze z tak ciężką chorobą, jaką jest padaczka. Atak padaczkowy to także dla nas ogromnie stresujące przeżycie, ponieważ nie jesteśmy w stanie jej w tym czasie pomóc. Psiak wtedy nie orientuje się co z nim się dzieje, często traci świadomość i może nawet niechcący ugryźć człowieka. Dlatego bardzo ważna jest stała współpraca z wetem.

Przez te wszystkie lata poprzednia właścicielka Atki, dzięki której zarobiła nie małe pieniądze ani razu nie zainteresowała się jej losem. Nigdy nie będę w stanie zrozumieć takiego zachowania. Bycie hodowcą zwierząt to zajęcie dla odpowiedzialnych, kochających zwierzęta ludzi, którzy zdają sobie sprawę z tego jak ciężkiego i wymagającego nakładów finansowych zajęcia się podejmują. Niestety w Polsce bardzo prosto można zostać hodowcą i jeszcze dużo wody musi w Wiśle upłynąć, aby się to zmieniło.

Zajmujemy się psami zaprzęgowymi już od 11 lat i przez ten cały czas nie zdarzyło nam się sprzedać czy też oddać jakiegokolwiek psiaka. Są one naszymi przyjaciółmi i wspaniałymi partnerami na szlaku.
Tak więc jeszcze raz wszystkiego najlepszego kochana Atko :)
Żyj nam w zdrowiu sto lat!

Spacerkiem po Bydgoszczy

2010-07-31T22:04:00.006+02:00

Dzisiaj znaleźliśmy kilka zdjęć z majowego spaceru wzdłuż Brdy.

Promocja Bydgoszczy

2010-07-29T23:12:00.003+02:00

Trochę się ostatnio w kwestii naszej oferty dla Wydziału Promocji Bydgoszczy zmieniło. Otóż Gazeta Pomorska zamieściła artyku ł o całej tej sytuacji, a krótko potem otrzymaliśmy zaproszenie do rozmów.
W miłej i bardzo merytorycznej rozmowie ustaliliśmy wstępnie możliwości naszego włączenia się w promocję miasta. Teraz pozostało zgrać nasze wizje i ustalić plan działania.
Mamy oczywiście gotowe pomysły, ale poczekamy teraz na propozycje pani dyrektor, aby nasze działania były jak najbardziej efektywne.
Mamy nadzieję, że nasza działalność świetnie wpisze się w promocyjną politykę Bydgoszczy i wspólnie osiągniemy na tym polu sukces.

Bydgoszcz nie potrzebuje promocji!

2010-07-21T22:29:00.006+02:00

Wydział promocji miasta Bydgoszcz wyrzuca do kosza ciekawe oferty promocji Bydgoszczy!

Miesiąc temu złożyliśmy wydziałowi promocji ciekawą ofertę promowania miasta poprzez naszą działalność. Opisaliśmy w niej dokładnie kim jesteśmy, jakie są nasze cele i jakie mamy możliwości działania na rzecz miasta. Wspomnieliśmy rzecz jasna o promowaniu Bydgoszczy zarówno w Polsce jak i na świecie, a możliwości mamy dość poważne. Wszędzie, gdzie się pojawiamy mogłaby nam towarzyszyć flaga miasta, moglibyśmy podkreślać skąd pochodzimy i tak dalej.
Chcieliśmy spotkać się z dyrektorem wydziału promocji i opisać mu naszą ofertę. Jednak prawdopodobnie dużo łatwiej byłoby dostać się na audiencję do Benedykta XVI niż do pana dyrektora!

Przez trzy tygodnie próbowaliśmy się umówić, ale ciągle gdzieś znikała nasza oferta, choć nazajutrz po wysłaniu trafiła ponoć do dyrektora. Wreszcie po trzech tygodniach się znalazła, a wtedy pani z sekretariatu poinformowała nas, że cyt "miasto nie ma takich pieniędzy, żeby wesprzeć państwa działalność".

Po pierwsze nie składaliśmy oferty dotyczącej wspierania naszej działalności tylko promowania miasta, a przede wszystkim nie wspominaliśmy w niej o żadnych pieniądzach. Nie każde rozliczenie musi odbywać się w sferze finansów.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że skoro pani z sekretariatu mówiła o pieniądzach to oznacza to jedynie, że w ogóle nie czytała naszej oferty. I to jest skandaliczne!
Po pierwsze obywatel jest kompletnie lekceważony. Po drugie w wydziale panuje bałagan, dowodem na to jest nasza znikająca oferta, a ponadto cała ta sytuacja stwarza wrażenie niejasnych zasad panujących w wydziale promocji miasta.

Nie mieliśmy żadnych wymagań finansowych, wysłaliśmy ofertę i jedyne czego oczekiwaliśmy to spotkania i wspólnego omówienia ewentualnych możliwości. Niestety w wydziale promocji mówiąc kolokwialnie olano nas.

Po raz kolejny urząd pokazał, że istnieje sam dla siebie. Takie w każdym razie jako obywatele odnieśliśmy wrażenie po w/w sytuacji.

Hot dogs

2010-07-13T11:27:00.008+02:00

Z nieba leje się żar i niemal każdy marzy o wypadzie nad morze czy jezioro. Lody, zimne napoje, orzeźwiający prysznic, wentylator włączony przez całą dobę – to nasze sposoby na przetrwanie tych gorących dni. Nie, wcale nie narzekamy, tak właśnie powinno wyglądać prawdziwe lato. Zresztą dla nas każda pora roku ma w sobie coś pozytywnego i nawet podczas jesiennych deszczy można spędzić ciekawie czas. Wszystko zależy od nas samych.
Teraz też zamiast narzekać polecamy dla ochłody przenieść się w krainę lodu wraz z lekturą książki Aliny i Czesława Centkiewiczów pt. ”Kierunek Antarktyda” :)

A jak z takimi wysokimi temperaturami dają sobie radę psy północy? Wbrew pozorom naprawdę całkiem dobrze. Psiaki te już od wielu pokoleń mieszkają na naszej szerokości geograficznej i zdołały przystosować się do panujących tutaj warunków atmosferycznych. Ich gruba sierść jest doskonałym izolatorem zarówno zimą jak i latem. I tak na przegrzanie o wiele bardziej narażone na są psy porośnięte krótkim futrem.

Nasze psiaki mieszkają w zadaszonych kojcach, podzielonych na boksy i wyposażonych w budy o płaskich dachach, ponieważ bardzo lubią na nich leżeć i obserwować wszystko z góry. Do swojej dyspozycji mają też duży wybieg, na który są wypuszczane kilka razy dziennie.
Woda w miskach jest wymieniana kilka razy dziennie, ponieważ szybko paruje i nagrzewa się, a psy wolą pić zimną. Nie zapominamy też o wystawianiu na wybiegu miseczki z wodą dla ptaków, które mieszkają w okolicy.

Podczas letnich miesięcy wolnych od pracy w zaprzęgu husky większość dnia przesypiają, przybierając często bardzo śmieszne pozy. Na wybiegu każdy z nich zajmuje się swoimi sprawami. Jedne znajdują ochłodę w zacienionym, przyjemnym miejscu, a inne wręcz przeciwnie - „opalają się” w prażącym słońcu. Cały czas jest dla nas nieodgadnione, że przebywanie na słońcu o wiele bardziej lubią suczki. Potrafią one leżeć tak dość długo i pomimo tego, iż szybko dyszą z gorąca, dopiero po pewnym czasie przenoszą się w cień. Wygląda to tak jakby chciały naładować akumulatory przed zimą :)

Szara Renia i ruda Mała – mama i córka wygrzewają się w słońcu.

Pasik odpoczywa w dziurze pod przyczepą.

Wraz z nadchodzącym wieczornym chłodem psy robią się coraz bardziej aktywne i skore do zabawy. A dość zimne noce to dla nich czas spokojnego odpoczynku. Te niesamowite zwierzaki równie dobrze jak lato umieją także przetrwać mroźną zimę. Podczas naszej wyprawy za koło podbiegunowe nie miały najmniejszych problemów z przystosowaniem się do temperatur poniżej minus 30 stopni. I nawet długa licząca w obie strony ponad 5000 kilometrów podróż w specjalnie dla nich skonstruowanej przyczepie nie zgasiła w nich entuzjazmu, radości i energii do biegania. Psy północy potrafią odnaleźć się w każdej sytuacji. Czy mieszkają w domu (np. sunie podczas cieczki lub psiaki w trakcie leczenia), czy też na zewnątrz w kojcu wszędzie jest im dobrze i nie marudzą. Człowiek w tych i wielu innych sprawach może się od nich dużo nauczyć. A przede wszystkim tego, że trzeba się cieszyć każdą daną nam chwilą :)

Tego jeszcze nie było!

2010-07-08T19:59:00.004+02:00

Dzisiaj po południu, korzystając z wolnej chwili, postanowiliśmy choć trochę wyczesać psie futra.
Takiej ilości sierści jak teraz to nie mieliśmy nigdy dotąd. Zazwyczaj trochę czesaliśmy psiaki, ale większej części futra pozbywały się latem same.
W tym roku ilość kłaków przechodzi dosłownie ludzkie pojęcie. Jesteśmy nimi dosłownie zawaleni.
Sprzątamy kojce i okolice co najmniej trzy razy dziennie, bo inaczej psy zniknęłyby chyba w kudłach. Te zaś fruwają wszędzie. Każdy ruch psiaków rozsiewa sierść wszędzie dookoła.
Odpowiada za ten stan pewnie zima. Długi okres z dużym mrozem, a potem chłodna wiosna i taki sam początek lata, no i oczywiście pobyt w Laponii, wywołały u psów tak potężną i grubą osłonę z futra.
W taczce na zdjęciu plon z zaledwie sześciu psów, nie wyczesanych niestety do końca!
A zostało jeszcze 22.